Blues Funeral / Funeral Blues

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message 'He is Dead'.           

Uit Funeral Blues – W.H. Auden

Mark Lanegan is dood. 57 jaar. Veel te jong. Ik moet zeggen dat ik er even niet goed van was toen ik het woensdagochtend hoorde. Funeral Blues noemen ze dat zeker? Wel zo gepast voor de man die de blues altijd met zich meedroeg en in wiens songteksten en leven altijd donkerheid en tristesse schuilden. Wist hij tien jaar geleden al, bij de release van Blues Funeral, dat hij ons vroegtijdig zou verlaten?

Ik heb ‘Dark Mark’ de afgelopen 25 jaar op verschillende plekken en in uiteenlopende constellaties mogen zien en horen. Hij stond steevast wat onwennig op het podium – microfoon in de hand, knokkels vol tatoeages, met een onheilspellende blik de menigte in turend. Tot het moment waarop hij begon te zingen, met die prachtige, doorrookte stem. Dan viel alles op zijn plaats en was er enkel nog de muziek.

Lanegan stond altijd al ten dienste van de muziek. Eerst met The Screaming Trees, waarmee hij 7 albums uitbracht. Single ‘I nearly lost you’, van het album Sweet Oblivion, kent u wellicht uit de film Singles (geweldige film, fantastische soundtrack!) van Cameron Crowe.

Heel snel had hij toch ook al wat ‘on the side’, als soloartiest. We zijn dan begin jaren 90, in Seattle broeit er vanalles: Kurt Cobain (Nirvana) speelt gitaar op Lanegan’s solodebuut, Chris Cornell (Soundgarden) produceert het tweede album en met Layne Staley (Alice in Chains) en Mike McCready (Pearl Jam) vormt hij de supergroep Mad Season.

De beste Laneganplaat is evenwel zijn vijfde album Field Songs, zeker als Tom Waits je ook genegen is. Staat na twintig jaar nog steeds als een huis.

Lanegan leende met graagte zijn iconische stemgeluid uit aan bevriende muzikanten. Zijn samenwerking met Queens of the Stone Age maakt hem bekend bij het grote publiek en samen met die andere zwarte ziel – Greg Dulli van Afghan Whigs – vormt hij in 2008 The Gutter Twins. Ze vinden elkaar in al hun miserie (drugs, drank, …) en hun gezamenlijke liefde voor de blues. Lanegan blijft ook regelmatig plakken in ons land – bij maatje Aldo Struyf op de sofa – en zingt mee op albums van Creature with the Atom Brain en Millionaire. Met Isobel Campbell van Belle & Sebastian brengt hij, als waren ze de reïncarnatie van the Beauty and the Beast, drie fijne albums uit. Het contrast tussen de twee – het rauwe timbre van Lanegan en de frêle stem van Campbell – kan niet groter zijn, maar het werkt wonderwel.  

Maar de allermooiste samensmelting vind ik toch die met P.J. Harvey. Jammer dat ze nooit een volledig album uitgebracht hebben. En dat er geen kindjes van gekomen zijn…

Mark Lanegan is dood. Hij laat zijn memoires en een mooie muzikale erfenis achter. En intense herinneringen…

Death
I wait tonight
For your kiss
For your lie
Call me back home
To your breast
To your arms
And we have met before
On these stairs
At this door
Time fades away
'Till it's gone
Midnight and dawn

Uit We have met before – M. Lanegan/G. Dulli

(sh)

4 reacties

    1. Mooie tekst . jeugdheld .30 jaar fan .van vooruit Gent 93 tot 2 jaar geleden cc hasselt.wat een aangrijpende stem . screaming Trees Queens Magnus solo guttter Reina met isobel ….emotie met grote E

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.