Herken

Herk, herkte, geherkt. Stamtijden van het spiksplinternieuwe werkwoord ‘herken’, met de klemtoon op de eerste lettergreep, jawel. Want ‘herken’, dat deden we het afgelopen weekend massaal in het anders zo rustige Herk-de-Stad. Wat een fijne (37ste!) editie van Rock Herk was het dit jaar weer! Perfect festivalweer, frisse pintjes, een goeie, doordachte affiche boordevol puike Belgische bands én heel veel lekkers voor liefhebbers van het zwaardere werk.

Ik pik er 3 straffe concerten uit.

We schreven het hier al eerder: hou potverdorie de mannen van Psychonaut in de gaten! Hun album ‘Unfold the God Man’ was voor mij dé plaat van 2018. Ik heb ze voor 40 man zien spelen op de Zelemse Moshnacht, voor pakweg 70 in de Sojo, maar nu mochten ze in Herk eindelijk het grotere podium van de Club inpalmen. En dat deden ze met bravoure. Beginnen spelen in een nauwelijks half gevulde tent (het was dan ook nog maar 17.30u!) en eindigen in een Club die uit zijn voegen barst. Ze gingen er voluit voor – wat een energie, wat een fijn samenspel –  en het publiek kon niet anders dan volgen. Weinig bands trouwens die zo goed wegkomen met screams én heldere zang. Straf!

Het had nochtans niet veel gescheeld of ze stonden er niet: de bassist zijn vrouw stond op bevallen en de drummer zat ergens op de Transsiberische express tussen Rusland en China.
Gelukkig liet baby Psychonaut nog even op zich wachten, werd er een even strakke vervangdrummer gevonden en kon de Blitzkrieg op Herk toch doorgaan.

Dat Amenra op Herk stond dit jaar, daar kon je niet langskijken: zwarte T-shirts met kraaienpoten all over the place. Frontman Colin H. van Eeckhout en zijn bende zwartjassen droegen weer een zware, zwarte mis op: een intense afwisseling van zachte, opbouwende stukken en vurige uitbarstingen, als van  bezetenen. Als Napalm is Amenra: het brandt en plakt aan je ziel. De visuals erbij maken alles helemaal on-werelds. Toch zat het met het geluid niet helemaal goed. ‘Solitairy Reign’ was niet van het niveau dat we gewoon zijn. Lag het aan de beukende beats van de Dansbaar 80 meter verder? Allerminst een meerwaarde tijdens de verstilde momenten in de set van Amenra. Alsof er een fanfare doorheen de Matthäus Passion marcheert. Herk heeft dringend meer wei nodig voor al dat volk en al die fijne muziek. Graag dus een derde wei voor de mensen met dansbenen. Iedereen content.

Een paar maanden geleden vervelde Steak Number Eight (jawel, die broekventjes van 15 die in 2008 de Rockrally wonnen) tot Stake. Ze zijn dan misschien van naam veranderd, maar van een echte stijlbreuk is geen sprake, of het moet zijn dat ze nog strakker en harder spelen als daarvoor, of, zoals ze het zelf zeggen, ‘meer nineties’. Heel wat mensen kwamen naar Steak Number Eight kijken, maar die waren ook weer heel snel vergeten. Stake koos namelijk voor de techniek der verschroeide aarde: brandt alles af, honger de vijand uit en sla dan genadeloos toe. Enkel nieuwe nummers – toch wel gedurfd als de plaat nog lang niet uit is – en het publiek lustte er wel pap van.

Een mooi portret van de band krijg je in de korte documentaire ‘From Fresh Cut To Dry Aged’ van Redbull tv: over het volwassen worden, Graspop platspelen en touren met Mastodon. En over het nieuwe hoofdstuk van een band die al 15 jaar bezig is, maar waarvan de gemiddelde leeftijd van de leden nog steeds maar 25 is.

(sh)

Foto Psychonaut: credits to Gert Stockmans

Advertenties

2 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.