Blijf verwonderd

Wat maakte die ochtend, die op het eerste zicht zo inwisselbaar leek met andere ochtenden, zo anders. Een ogenblik lang kwam ik in de verleiding om naar een antwoord te speuren, toen dacht ik ‘foert’. Ik accepteer gewoon dat het altijd en overal kan gebeuren, dat ik niet speciaal waakzaam en alert moet zijn, geen ritueel of bezwerende dans moet opvoeren om de goden goed te stemmen. Ik moet er enkel voor openstaan, enkel ‘verwonderd blijven’. Dit is wat er die bewuste ochtend gebeurde.                                                                      Ik vertrok ’s morgens in de auto naar mijn werk en na enkele minuten stilte zette ik mijn radio, honkvast afgestemd op 89.9 MHz, aan. Wat voor de meeste misschien een vanzelfsprekendheid is – een ‘state of mind’ die afstompend werkt – was voor mij op dat ogenblik een klein wonder. Een antenne ving het op uit de klare ochtendlucht en uit de boxen, comfortabel genesteld in de binnenbekleding van de autodeuren, ontsnapten viooltonen die als vuurvliegjes de ruimte van de wagen vulden, een countertenor viel in, onmiddellijk gevolgd door een sopraan, veiligheidshalve zette ik de wagen even aan de kant. Rijden onder invloed van betoverende muziek kan de gezondheid schaden. Het ‘Stabat Mater’ van Pergolesi overviel me als een regenbui in de Sahara.

Giovanni Battista Pergolesi (1710-1736) haalde net niet de ’27 club’. Met zijn longen verteerd door tuberculose trok hij zich in zijn laatste levensjaar terug in een klooster in Pozzuoli en componeerde zijn muzikaal testament, zijn ticket naar onsterfelijkheid. Pergolesi was een product van de vier Napolitaanse conservatoria. Vier liefdadigheidsinstellingen uit de 16de eeuw die uitgroeiden tot ware muziekacademies voor zowel weeskinderen als betalende pensionaatkinderen. Andere beroemde leerlingen waren o.a. A. Scarlatti en G. Paisiello.

Toen ik het in de auto hoorde herkende ik het wel maar kon het evenwel niet benoemen, later viel ‘mijne frank’ als een keitje in een heldere poel. Enkele maanden voordien zat ik immers in het kerkje van Rapertingen voor het concert van Il Gardellino waar na de pauze het Stabat Mater was geprogrammeerd. Pergolesi‘s werk was evenwel niet de hoofdreden voor mijn aanwezigheid. De ravissante sopraan Lore Binon was het die me naar dit kleine kerkdorp ten zuiden van Hasselt lokte. Ik zou je een weelderig boeket van superlatieven kunnen overhandigen maar laat het me zo stellen, als zij de rattenvanger van Hamelen was zou ik haar volgen tot in Timboektoe.

Lore Binon is binnenkort te zien in Kaai 16 (Hasselt 18/9) en in de Sint-Vincentius kerk in Zolder (29/10). Ik heb de tickets al op zak, dus ….tot dan!

(as)

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.