Candy Chang

Tijdens mijn middagpauze tikte de eerste lentezon tegen het raam, en prompt volgde ik haar naar een bankje in het park. Met in mijn tas twee pistolets en ‘Het boek der rusteloosheid’ kreeg ik het gevoel dat dit wel eens het beste halfuur van de dag kon worden. In mijn ooghoek zag ik een O-benige man één, twee, drie keer kort achter elkaar passeren.  Plots ploft hij naast me neer.  ‘Aan iedereen die me in het verleden verweet dat ik bij uitvoerende werken alle lokale traagheidsrecords brak : volgens Nabokov leeft de mens tegen 5000 hartslagen/uur. Tegen 5000 hartslagen/uur stevenen we af op de dood’. Heel even leek hij in ademnood. ‘Verschroeiend tempo als je het mij vraagt’. ‘Verschroeiend’, zei ik een tikkeltje verbouwereerd. Ja, repliceerde hij. De agitatie van daarnet was verdwenen, met een zucht stond hij op en slofte met de hoofdletter O tussen de knieën weg.  Mijn kennis omtrent Nabokov is beperkt tot Lolita, mijn levenslicht, mijn lendevuur. Mijn zonde, mijn ziel. Lo-lie-ta : de tongpunt daalt drie treden het gehemelte af en tikt bij drie tegen de tanden. Lo. Lie. Ta.’ (kan een boek mooier beginnen?)  Ik ben het later gaan opzoeken en het klopt.  In ‘Geheugen, spreek’ staat het op de eerste pagina, weliswaar 4500 hartslagen/uur maar toch.  Drie dagen later, zelfde park, zelfde bankje, gebeurde er helemaal niets.  Het leven is onvoorspelbaar.

Het park als publieke ruimte + de bekentenis van de O-benige man doen mij denken aan het werk van kunstenares Candy Chang.  Via haar installaties in publieke ruimtes gaat ze op zoek naar troost en catharsis, naar bindweefsel voor de community. Als we onze eigen hoop en angst, onze eigen onzekerheden, pijn en humor in andermans handschrift zien staan, voelen we ons niet langer alleen. In onderstaande TED stelt Candy Chang het project Before I die I want to . . . voor.

In ‘Confessions’ nodigt ze de mensen uit om ‘in the privacy of a confession booth‘ anoniem een bekentenis te noteren op een houten plaatje. Vervolgens worden ze aan een wand ophangen. Ze eigent hiermee religieuze rites toe aan publieke seculiere ruimtes. Enkele bekentenissen : I love cats and hate my sister, I’m in the military & I’m scared to die, I sold herion to my friend and it ruined his life, I’m not as confident as the world thinks I am, I still love her 2 girlfriends and 5 years later, . . .

Nog een geweldige dag.

(as)

ps : Een blog zonder muziekje, het blijft raar.  Volgens mij hebben we nog tijd voor een traag vluggertje. Het heeft niets met bovenstaande te maken, maar mooi is ie wel.

1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.