Radetzkymars

Tijdens de middagpauze vroeg collega JD of het een goed boek was dat ik zat te lezen.  Ik had binnensmonds ‘jaja’ kunnen grommen, had nauwelijks zichtbaar kunnen knikken, had hem zelfs gewoon kunnen negeren want ik zat echt wel lekker in het boek.  Maar soms moet je de dingen – om te beletten dat ze in de kieren en spleten van de dag verdwijnen – een beetje opluisteren. Dus stond ik op, klakte met mijn hakken, blies twee ochtenddauw heldere noten op mijn klaroen, hield een vijf seconden stilte in acht om mijn antwoord het nodige sérieux te geven en sprak duidelijk articulerend : “*é§è!&%§à*éµ%&//àè!§(è”.  JD keek verbluft op, kneep zijn ogen tot spleetjes, zei : ‘Echt, zo goed’.  Ik zei : ‘Beter’

Groen linnen kaft, rechtsboven in wit gestreken letters ‘Joseph Roth’, daaronder in uit de hemel geknipt blauw  ‘Radetzkymars’.  Iedereen kent de Radetzkymars. De Wiener Philharmoniker sluit traditioneel hun nieuwjaarsconcert af met de mars, waarbij het publiek tijdens de rondo in de maat klapt. Hoempapa muziek met klassieke allure of is dat te scherp gesteld.

Bij de gewonnen slag bij Custova, zongen de soldaten van veldmaarschalk Jozef Radetzky bij het marcheren naar Wenen het Tinerl-lied. Johann Strauss sr. verwerkte lied en marstempo in de Radetzkymars ter ere van Radetzsky en zijn overwinning. Voor Roth symboliseert de mars een voorbije wereld (de Habsburgse monarchie in vrije val) die nog slechts bestaat in de herinnering van de protagonist von Trotta.

 

Verder heb ik  niet zoveel met de mars, het haalt net niet mijn persoonlijke Top 5000.  Ik had enkel een alibi nodig om dit onwaarschijnlijk goede boek de muziekblog binnen te smokkelen.  En het lijkt me gelukt te zijn.  Een recensie vind je hier een voorproefje vind je hieronder :

‘Hij bestond uit een blonde, rozige, doorzichtige substantie, je kon bijna je hand door hem heen steken als door een lichte nevel, beschenen door de avondzon.  Alles wat hij zei was luchtig en doorzichtig, een door hem weggeblazen deel van zijn wezen zonder dat dit daardoor verminderde.  Zelfs de ernst, waarmee hij serieuze gesprekken volgde, had iets bijzonders, iets glimlachends.  Daar zat hij aan zijn tafeltje, een blij niets.’

(as)

 

1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.