Freddy Bierset: Joie de vivre, pour l’éternité

“Tu m’as montré les océans
Tu m’as fait parler avec les gens
M’as fait adorer les fleurs
M’as appris à ne voir que le meilleur”

(uit ‘Merci ma vie’ van Freddy Bierset)

Muzikanten hebben het eeuwige leven, afgedwongen in een zelfgeschreven en getoondicht testament. Luister naar de troubadour, en hij trekt weer rond. Freddy Bierset – artiestennaam zonder ‘e’, Birset – zou vandaag 74 zijn geworden. Hij overleed in maart 2021, maar de bohémien, de bon vivant, de chansonnier met vele levens, zingt zachtjes voort. En gaf een paar weken geleden nog eens onverwacht acte de présence, op rock&roll-wijze, in een afgestofte BRT-reportage over de pioniersjaren van Sabena. Wie zat daar, whisky on the rocks in de hand, in het kasjmieren pluche, sky high? Jawel. Ge zijt van Genk, of ge zijt het niet.

In een reportage over Sabena uit 1979: Freddy in het vliegtuig…

https://www.facebook.com/plugins/video.php?height=314&href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fdanny.bierset%2Fvideos%2F428274098905646%2F&show_text=false&width=560&t=0

Tijd voor een hoogstpersoonlijke hommage.

De piepjonge Freddy, op zijn ‘trottinette’.

“Madame, hebt gij een zoon die kan zingen?” Zo begon het echte leven volgens Freddy zelf, op zijn 16de, in de beenhouwerij van zijn ouders. De vraag kwam van de orkestleider van het International Quintet, toen die zonder gitarist zaten. Zijn moeder zou toen geantwoord hebben: ‘Als ge dat zingen kunt noemen, ja’. Freddy vertrok, met zijn gitaar, voor een leven vol muziek, en bleef sindsdien eigenlijk altijd ergens onderweg. Doorsnee zou dat leven nooit meer worden.

Waar het allemaal begon: de beenhouwerij van vader en moeder Bierset, in de huidige Europalaan.

De muzikant werd al snel ook cafébaas, met de nodige ondernemingszin en evenveel humor. De naam van zijn café was eigenlijk een grap, om makkelijk de weg te kunnen uitleggen. “Kent ge de Rembrandt? Daartegenover, de Rubens.” Het zijn fijne anekdotes van een artiest en een raconteur, maar ze vertellen tegelijk ook wat over de mens Freddy. Hij zag kansen, wilde dingen in gang zetten, omringde zich graag met mensen. Toen hij later een muziekwinkel opende, was dat niet alleen een verkooppunt maar vooral een ontmoetingsplaats. Mensen liepen in en uit, volgden er les, of kwamen instrumenten ‘lenen’ die soms nooit meer terugkwamen. Maar gezellig was het altijd.

Veel reclame had Freddy niet nodig: hij was zelf de beste pr-campagne voor zijn ondernemingen. Het Hikske, zowat het eerste café met een podium in Limburg, en later De Kunst, dat wás Freddy, en vice versa. Hij lanceerde jong talent, maar kroop zelf ook graag achter de micro, met zijn gitaar. “Freddy ving op een of andere manier altijd de aandacht van zijn publiek”, zegt een collega-muzikant uit die jaren (toevallig ook jarig vandaag – gefeliciteerd!). “Hij straalde altijd iets joviaals uit, creëerde een warme sfeer.”

Wat hij ondernam, draaide doorgaans goed: hij had gouden zaken kunnen doen, maar dat was niet zijn ambitie. Als het hem verveelde, dan begon hij weer iets anders. En als dat niet vlot genoeg ging, of er was te veel gezever, dan organiseerde hij zelf – denk maar aan Swing’in Genk, waarmee hij zijn stad mee op de kaart zette.

Heeft Freddy alles uit zijn talent gehaald? Hij kon er zelf wel eens over tobben. “Limburg was te klein voor hem. Hij bleef hier toch wat ondergewaardeerd”, zegt diezelfde collega-muzikant. En ook: “Freddy was een romanticus. ‘s Avonds hadden we grote dromen, de volgende ochtend waren we meestal wat nuchterder – ontnuchterd ook.”

Om zijn ziel bloot te leggen, moest je goed luisteren naar wat hij in zijn vele verhalen echt wilde vertellen. “De appreciatie van het publiek is mijn echte gage”, zei hij. “Een staande ovatie is met niks te vergelijken.” Freddy zag de mensen graag, maar wilde ook graag gezien worden. In een kranteninterview dat ik in 2003 met hem had, proefde ik de voldoening voor de brede waardering die hij eind jaren 90 eindelijk kreeg, na al dat geploeter. De avonturier was na veel omzwervingen dan toch op het juiste moment op de juiste plaats beland, trok volle zalen, verkocht gouden platen. “Ik kan niet ontkennen dat ik binnenpretjes heb, nu ik eindelijk echt erkenning krijg”, gaf hij in die periode toe. Een chansonnier met 7 levens, hij zong – letterlijk – in zijn moedertaal.

“A story like a fairytale”: uit een reportage van de Deense televisie.

Voor de man die een paar jaar daarvoor met alleen een gitaar en wat spullen naar Antwerpen was getrokken, was het fijn thuiskomen in zijn Genk. Levensverhalen verlopen soms in grote symbolische cirkels, die langzaam weer sluiten. In 2003 speelde Freddy in de Limburghal voor een volle zaal, zijn moeder op de eerste rij, een paar maanden voor haar overlijden. De laatste jaren was hij zelf die trotse toeschouwer, een beetje kwetsbaarder en emotioneler, die uiteindelijk toch tegen zijn zoon kon zeggen dat die het goed deed, op het podium, achter de micro. “En mijn kleinzoon Ibe heeft mijn familienaam zelfs niet meer nodig”, besefte hij bij een gezamenlijk interview  in onze bibliotheek, waar ze allebei een plek kregen in het grote Belpopverhaal. Op zijn begrafenis prijkte naast zijn urne een groot boeket van een heleboel Genkse muzikanten, in de vorm van applaudisserende handen. Zegt genoeg.

Drie generaties Bierset, met muziek in de genen: Ibe, Freddy en Danny.

Freddy was zoals alle rasartiesten overal thuis: waar ze hun hoed neerleggen, waar ze hun gitaar inpluggen, waar ze zingen en drinken en samen zijn met andere vrije vogels. ‘Merci ma vie’, zong hij zelf. ‘Sais-tu quelle joie tu m’as donné?’ Laat het dan daar maar zijn dat we hem altijd zullen terugvinden en terughoren, in een joie de vivre – pour l’éternité.

(jac)

In de Limburghal, op het grote podium.
In de galerij der Genkse groten, bij de voorstelling van het Belpop-boek van Jan Delvaux met kleinzoon Ibe.

1 reactie

  1. Nostalgie, alweer… ik ging zo graag naar ´´”De Kunst”, een rood wijntje drinken, top geserveerd door zijn Jeanine… je kon er terecht tot in de vroege uurtjes… zaaalig, vooral als hij Tombe la neige van Adamo speelde …
    😄 it brings back good memories…

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.