Normale mensen

Normale mensen bestaan niet. Of misschien zijn we net allemaal normaal, op onze eigen abnormale manier. Existentiële vragen genoeg, maar Sally Rooney, de Ierse schrijfster die als een komeet tussen, langs en over andere rijzende literaire sterren doorschiet, schreef er gewoon een straf verhaal over. En laten we meteen maar spoilen: de BBC-serie is nog beter dan het boek. U mag het oneens zijn.

Wie Rooney googelt, krijgt er bij de resultaten als vanzelf ‘millennial’ bij. En wie haar boeken zoekt – op haar dertigste heeft ze al 3 bejubelde romans in de rekken – vindt als label zowaar young adult. Bijna onkies, denk je dan, om als 50-plusser Normal People te gaan bingen via het fantastische platform VRT NU, of elke dinsdagavond te savoureren in porties van 2 op Canvas .

Trailer van Normal People (Canvas/VRT NU).

Maar: wat een ontdekking… Het kan aan mij liggen, emotioneel en amoureus nog altijd even onzeker als 30 jaar geleden, maar categorieën als klassiek, universeel, herkenbaar en confronterend passen wat mij betreft beter als ‘tags’ – is dat millennial-vocabulaire?

Wat een verfilming zo riskant maakt voor bibliofielen, is het inperken van de absolute vrijheid van verbeelding die een boek je wel laat: je boetseert en beitelt de personages, en die zien er in pixelformaat op het scherm toch net anders uit. Niet zo in de adaptatie die Rooney zelf, samen met Alice Birch, herschreef. De vertolkingen van Paul Mescal als Connell en  – zo mogelijk nog verpletterender – van Daisy Edgar-Jones als Marianne zijn zo onwaarschijnlijk accuraat dat ze bijna pijn doen.

Paul Mescal en Daisy Edgar-Jones. (© Enda Bowe/Hulu)

Iemand – er is altijd, voor alles, overal wel ‘iemand’ – berekende dat van de 12-delige serie met relatief korte episodes van nauwelijks een halfuur liefst 41 minuten besteed worden aan naakt- en vrijscènes. In te veel films en reeksen zijn dat overbodige of gênante passages, maar niet hier. Het seksuele magnetisme van Marianne en Connell is van een verzengende intensiteit, en blijft in hun complexe relatie teder, lieflijk, respectvol, soms stuntelig maar altijd adembenemend authentiek.

Er gebeurt plotgewijs niet eens zoveel, maar de coming of age is zo treffend in beeld gebracht dat je niet anders kan dan in de hoofden van een generatie tieners en studenten in Sligo en Dublin te willen blijven verdwalen. Overigens behoor ik tot de rare soort die bij elke film ook altijd de hele aftiteling wil uitkijken, al is het maar om even te bekomen. Dat loont bij Normal People zeker. De soundtrack sluit zo soepel aan bij de sfeer dat ik haast na elke aflevering ging Shazam’en. Op mijn scherm lichtten onder meer parels op van Billy Eilish (Oxytocin), Ane Brun, Nerina Pallot (wat een versie van het haast oncoverbare Love will tear us apart!), of van Villagers.

Normale mensen bestaan niet. Ik was er in dit geval toch graag één geweest.

(jac)

2 reacties

  1. Ik werd dan weer heel erg geraakt door het nummer bij de aftiteling na de eerste afleveringen : ´Only you´ van Yazoo of Alison Moyet (1982) … zooo lang geleden inderdaad 😄

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.