Meldplicht voor ‘De overlevenden’

Niet voor een goed boek, en niet voor een heel goed boek, maar voor een uitzonderlijk boek dient er volgens mij een meldplicht te zijn.  Een soort van BE-Alert, zodat overal te lande op eenieders mobieltje een ‘MUST READ’ melding verschijnt.  Dat er een trilling, een opwinding, een literaire buzz als een zwerm spreeuwen door het land golft. Geen Rode Duivels gekte, geen gesponsorde vlaggen, geen toonloze toeters. Maar als je goed oplet zie je ze wel, ze passeren met hun ingetogen, bijna euforische lezersblikken, steken de niet wetenden koortsachtig voorbij richting boekhandels en bibliotheken. En als het reeds uitgeleend of uitverkocht is, mag je jezelf gelukkig prijzen dat jou honger niet instant gestild wordt, dat het ‘verlangen naar’ nog even aanhoudt, dat je een verlengd verblijf aangeboden wordt in hotel ‘Trappelen van Ongeduld’.  Je telt de dagen af en dan . . . ja dan pas.

Alex Schulman – schrijver, journalist en presentator van de populairste podcasts in Zweden – levert met de roman “De overlevenden” een weergaloos fictiedebuut af. Het boek gaat over drie broers die allemaal op hun eigen manier hun jeugd achter zich proberen te laten – een jeugd getekend door eenzaamheid en de strijd om hun ouders’ liefde. Meer moet je niet weten. Vertrouw mij (toegegeven, met de laatste persoon waartegen ik dit vertelde, is het niet echt goed afgelopen, maar vrees niet, bergbeklimmen is hier geen issue).

Ik dacht dat dit wel een goede soundtrack zou zijn voor onze reis,’ zegt Pierre grijnzend. Het is Lou Reed, en Benjamin glimlacht terwijl hij denkt aan alles wat ze nu moeten doen, de zware taak die voor hen ligt, en hoe de broers met elkaar verbonden worden door de muziek in de auto, in de beschutting van de ironie, terwijl ze zachtjes meezingen. En als het refrein nadert, vullen ze hun longen met lucht, Pierre roept ‘harder’ en doet het raam naar beneden en alle drie zingen met een lach rond hun lippen over de perfecte dag.

Je ziet er een beetje verstoord uit,’ zei ze. ‘Nee, het is niets,’ zei Benjamin. Hij dronk wat van het water dat op tafel stond. ‘Nils schrijft dat hij wil dat ‘Piano man’ op de begrafenis wordt gedraaid,’ zei Benjamin. ‘Piano man?’ vroeg ze. ‘Ja, dat liedje.’

De Piano Man verwijst naar de periode dat Billy Joel af wilde van een platencontract, om over te kunnen stappen naar een ander. Hij moest daarvoor muzikaal onderduiken, onder de schuilnaam Bill Martin speelde hij om geld te verdienen als barpianist. Mooie tekst.

(as)

Vertrouw mij. LEES DIT BOEK.

Vertrouw mij. LEES DIT BOEK.

Vertrouw mij. LEES DIT BOEK.

Vertrouw je mij niet, begrijpelijk, ik heb er soms zelf moeite mee. LEES DIT BOEK TOCH MAAR.

1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.