Als de wind niet waait, is ze niet

We zitten buiten op een bankje.  Iemand zegt ‘Als de wind niet waait, is ze niet’, niet als observatie, hooguit als een mijmering die bij de eerste aanraking met de frisse avondlucht meteen vaporiseert.  Ik moet denken aan Butcher’s crossing van John Williams als ik lees over de 45.000 vrijwilligers die zich meldden om het teveel aan bizons te doden bij de Grand Canyon.  Na loting en een selectie blijven 12 jagers over.  Ik kan het niet laten me af te vragen wat er met het teveel aan jagers zal gebeuren.

Hoe spijtig is het dat het woord ‘jager’ gebruikt wordt voor zowel een man die een mammoet met een werpspies openreet, als een man met een dubbele onderkin die tussen het nuttigen van een fles cognac en een homp chaourcekaas zijn hagelgeweer op een vette fazant leegschiet.   De wereld wordt er niet beter op als we dezelfde woorden gebruiken om tegenpolen aan te duiden.’ Uit : ‘De sneeuwpanter’ de nieuwste van de Franse schrijver/avonturier Sylvain Tesson.

Onderbreking – RECLAMEBLOK : Collega (jd) zwaait enthousiast met ‘Massastrandingen’ van dichteres Moya de Feyter : ‘De mensen die me aankijken zien iemand die niet eens in de buurt is’ of ‘We wilden graag iets achterlaten dat nooit kapot zou gaan, het is gelukt / tweehonderdvijftigduizend ton kernafval’. Eigenzinnige vormgeving, eigentijdse stem, verdomd goede dichtbundel.

Ik kijk op, zie drie kleine vleermuizen als Marvel-helden door het luchtruim scheren.  Een antidotum voor somberheid.  Het lijkt wel of ik van de hak op de tak spring, en misschien heb je daar wel gelijk in, maar ik kan je verzekeren dat ik hier zittend op het bankje hooguit even heb geschuifeld.

Als de schemering dreigt over te hellen naar de nacht, geraken we afgekoeld.  Zonder pottenkijkers warmen we ons op door schaamteloos te dansen. Nou, dansen, ledematen die plots een eigen leven gaan leiden is misschien een betere omschrijving.  Ik kan het iedereen aanraden, loslaten bedoel ik.

Het dansen wordt gevoed door de fenomenale Gene Krupa, die opent met een opzwepend ritme op de toms. De oorspronkelijke compositie is van Luis Prima, maar deze versie van klarinettist Benny Goodman is een mijlpaal in het swing- en bigbandtijdperk. De stuwende blazers gaan tekeer en loeien van plezier, terwijl een opgewonden klarinet solo zich erdoorheen slingert.

Wist je dat Goodman de eerste interraciale band creëerde die in grote theaters in de Verenigde Staten speelde? Dat Bela Bartok speciaal voor hem ‘Contrasts’ schreef? En dat Paul Hindemith hem een klarinetconcert in wereldpremière liet spelen?

(as)

Tip : Op woensdagen tijdens de middagpauze lees ik in De Standaard steevast de column :

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.