TAHON : DIEU FLEUVE III

Zij zei ‘Heb je zin?‘. Ik zei ‘Ja hoor’.  Zij zei ‘Zullen we dan?‘. ‘Zeker’, antwoordde ik.  Zij vroeg ‘Hoe?’. Ik dacht aan C-19 en aan te volle treincompartimenten. ‘Met de auto’, en we knikten zoals gelijkgestemden wel vaker doen.  Op de E313/E314/E40 was het druk druk druk, en op de ring rond Brussel was er een polonaise van auto’s aan de gang die deed denken aan een 21ste-eeuwse variant op één van de ringen uit ‘De goddelijke komedie’.  Net voor we Gent bereikten, doken we zuidwaarts, richting Oudenaarde.  Zij zei ‘Oude(n)aarde, dat klinkt als een plek in een Breugel-schilderij’.  Ik dacht ‘Daarom zit ze bij mij in de auto’. Het prachtige laatgotische stadhuis (MOU) was onze eindbestemming.  Voorbij de zonneschijf, door de ‘Alpha & Omega’-poort stapten we in het ‘Universus’ van beeldend kunstenaar Johan Tahon. Sculpturen van gips, brons, zilver en keramiek bevolken, in een decor van geboend parket, 16de-eeuwse wandtapijten en zilverwerk, het vier verdiepingen tellende gebouw. 

Na vier jaar De Intro komen sommige namen onvermijdelijk terug, en soms kruisen twee blogs elkaar onverwachts.  Tahons voorliefde voor metal is de bindende factor.  In een vorige blog schreef ik over zijn samenwerking met Till Lindemann (Rammstein), en in datzelfde jaar blogde collega (sh) over de Belgische sludgemetalband Amenra. Voor hun twintigjarige bestaan ontwierp Tahon een beeld dat tijdens het liveconcert te midden van een brandstapel als vuurritueel beetje bij beetje werd onthuld.

Maar er zijn meer muziekjes die Tahon bekoren. Deze compositie van Mica Levi uit de toch wel verontrustende film ‘Under the skin’ van Jonathan Glazer, naar het boek van Michel Faber.

Geheel aan de andere kant van het spectrum van metal staat de muziek van Eric Satie: traag, haast bewegingsloos. De versie met het perfecte tempo van Reinbert de Leeuw is wondermooi.

(as)

ps : Het reizen verleerd of geen zin om naar het verre Oost-Vlaanderen te rijden? Geen nood, ook dichtbij (C-mine) loopt er een erg mooie tentoonstelling.

Als we onze ogen sluiten en we horen het woord ‘concentratiekamp’, dan zien we met zijn allen gelijkaardige beelden voor ons geestesoog opdoemen.  Anton Kusters maakte met ‘1078 blue skies, 4432 days’ een integere, aangrijpende tentoonstelling over 1078 concentratiekampen zonder één dergelijk beeld te gebruiken. Absolute aanrader.

1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.