Utopia Avenue

De nieuwste roman van David Mitchell – bekend van ‘Wolkenatlas‘ – situeert zich Klop Klop in het swingende Londen van ’67-’68, en schetst levendig de opkomst van de Klop Klop eigenzinnige rockband Utopia Avenue. Drank, drugs, groupies, afterparty’s, toeren in een gammele bestelbus, een vijandig publiek, druk van de platenbonzen, Klop Klop het verlangen om een popster te worden, het verlangen om jezelf te blijven, de kunst van songwriting,  een nacht op zwier Klop Klop met Francis Bacon, de impact van ‘Sgt. Pepper’s lonely heart club band’, het Chelsea Hotel, Laurel Canyon, cameo’s van bijna de volledige muziekscene, en ga zo maar Klop Klop door . . . .  en dat alles overgoten met muziek uit de summer of love.

Op de achterflap staat ‘De roman leest werkelijk als een trein’, dat is nu net niet wat ik van een boek verlang. Als op een groenkleurig zuurtje zuig ik traag op ieder mooi woord (‘wolkenwrakken‘), en over een goed neergepende zin schommel ik zachtjes heen en weer, geluidloos, op het knarsen van de touwen na.  Maar trein of niet, auteur David Mitchell staat al lang op mijn lijst, dus ik hap toe.  Als in het begin één van de personages in ‘Down and out in Paris and London’ leest, sta ik op, loop drie rondjes rond de tafel, wrijf energiek in mijn handen terwijl een onnozel gehinnik onstuitbaar opborrelt.  Down and out in …. is van Eric Arthur Blair, beter bekend als George Orwell.  Ik heb net – ik meen het – een Orwelliaanse winter achter de rug. Ik bedoel dat twee romans (‘Happend naar lucht’ en ‘1984’), een bundel verhalende essays (‘Waarom ik schrijf’) en bovengenoemde ‘Down and …’ mijn decemberavonden warm stookten. Orwell is top, Orwell is echt echt top.  Bijna had ik afgesloten met ‘maar dit geheel terzijde’, terwijl ik  er eigenlijk steeds meer van overtuigd ben dat er geen terzijdes zijn, dat alles met elkaar is verbonden, en als dat niet zo lijkt, is dat enkel te wijten aan ons gebrek aan waarnemen, inzicht en kennis, maar dit geheel terzijde.

Terug naar Utopia Avenue, naar de psychedelica van Pink Floyd, Klop Klop de poëtica van Leonard Cohen, de genialiteit van Sgt. Pepper en . . . het ‘Klop Klop’ mysterie wordt opgehelderd als je dit heerlijke boek leest.

(as)

ps 1 : Doelbewust drop ik de naam Francis Bacon, schilder van de gekwetste menselijke psyche en – wat mij betreft – de grootste naoorlogse schilder van de 20ste eeuw. Zet onderstaand filmpje op full screen, je hoeft verder niets, laat het op je af komen, klik met je muis wat verder of weer terug. Mooi cadeautje, hé.

ps 2: Gisteren op de lijnbus richting thuis, met de DSL (De Standaard der Letteren) in de hand, waarin een interview staat met Max Porter (auteur van o.a. het wondermooie Verdriet is het ding met veren). Ik lees dat hij tijdens de eerste lockdown een dun boekje schreef : ‘De dood van Francis Bacon’ . Ik moet glimlachen, ik weet het nu wel zeker, niets is terzijde, alles is met mekaar verbonden.

1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.