Week van de Belgische muziek – C-mine style

Wat zijn we toch met ons gat in de boter gevallen in Genk, met een Cultuurhuis als C-mine. Naar aanleiding van de Week van de Belgische muziek – u kan er niet langs gekeken/geluisterd hebben – ben ik eens in hun annalen en mijn geheugen gedoken. Dat was een hele klus: de rij Belgische muzikanten die in C-mine al op het podium stonden is lang en het geheugen vertoont barsten. Kleine, weliswaar, maar toch…

Ik heb er de afgelopen 10 jaar allerlei moois van eigen bodem gezien. Hier en daar zat er een optreden onder een laagje hersenstof – dat heb ik er snelsnel afgeblazen, maar deze 3 concerten zijn een blijvende sprankelende herinnering.

ARSENAL

Het moet ergens in 2014 geweest zijn, maar ik herinner het me nog goed: eerst een pasta’ke bij Ciné Città – kwestie van een goede ‘fond’ te leggen – en toen waren we helemaal klaar voor een feestje. En dat was Arsenal duidelijk ook. Zangeres Leonie Gysel, met een stem even machtig als haar uitstraling, bespeelde het publiek met gemak, frontman John Roan was zijn immer enthousiaste zelf en de band speelde strak, groovy en zwoel tegelijk. Gooi dat allemaal samen en je hebt het perfecte recept voor een onvergetelijk concert. Het was de eerste keer dat ik ze zag, maar ik was meteen verkocht. Many happy returns sindsdien.

STUFF.

Er zijn zo van die grijze, luie avonden waarop je eigenlijk de deur niet meer uit wil, maar waarvan je achteraf héél blij bent dat je het wel gedaan hebt. Dit was er zo eentje. Zeer blij dat ik al tickets had en dus wel ‘moest’ gaan. STUFF. stelde in C-mine zijn eerste album voor en dat was er boenk op. Jazz, fusion, funk, hiphop, electronica, you name it, het zat erin. Boeiend van de eerste noot tot de laatste – ik was allerminst de enige die met open mond zat te luisteren. Het was duidelijk het begin van iets heel schoons en een voorrecht om dit vanop de vierde rij mee te maken. Heerlijk om een band zo te horen experimenteren. Sweet memories.

SOPHIA

Er valt over te discussiëren of Sophia een Belgische band is, maar aangezien frontman Robin Proper-Sheppard al sinds jaar en dag in Brussel woont en zich bij voorkeur laat omringen door Belgische muzikanten, mogen we ze wel bij het clubje rekenen. De man heeft zijn strepen al dik en dubbel verdiend bij The God Machine – verplicht luistervoer! – maar laat met Sophia ook die andere, meer ingetogen kant zien. Die avond in C-mine zagen we hier een prachtige symbiose van: sobere, melancholische nummers (‘Razorblades‘!) afgewisseld met fellere songs die duidelijk nog ruiken naar TGM. Magisch was het, met kiekenvel en al en zoals steeds nog beter in ’t echt dan op plaat.

De live-set van deze tour is nadien uitgebracht op het album As we make our way – unknown harbours (the live recordings), de perfecte kennismaking met Sophia als u het ondertussen hevig voelt kriebelen. Of u slaat ei zo na 2 decennia over en begint meteen bij hun nieuwe werk. Ook zeer te pruimen.

Muzikale herinneringen om te koesteren! U heeft ze ongetwijfeld ook. Hou ze vast, geniet nog eens na met onze playlist en hou nog even vol. En kijk alvast uit naar al het moois dat er in C-mine nog gaat komen.

(sh)

1 reactie

  1. As we make our way – unknown harbours (the live recordings) – Echt een heel mooie plaat, 3 nog wel, en opgenomen in Belgïe. Ik draai ze erg graag.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.