Greensleeves

Zoonlief is ambitieus. Behalve skater, werkman en baas wil hij ook graag gitarist worden. En dus wandelt hij iedere maandag om 16.30u met zijn grote gitaar op zijn rug richting de academie, alwaar meester Tom hem tot gitarist poogt te kneden. De ‘solfège’ op dinsdag – hij heeft er een verschrikkelijke hekel aan – neemt hij er noodgedwongen bij. Ja, hij heeft er best wat voor over.
Sindsdien klinkt er in onze huiskamer regelmatig een blueske, andantino of musette. Krijgen we toch nog ergens live muziek te horen, oef.

Het laatste huiswerk van onze kleine gitarist is Greensleeves, een traditional uit het 16de eeuwse Engeland. Hoewel de titel je misschien niet meteen iets zegt, ken je de melodie ongetwijfeld. Eens die in je hoofd zit, raak je ‘m sowieso niet meer kwijt. In Engeland is het nummer in 2017 zelfs uitgeroepen tot vervelendste wachtmuziekje ooit.

Volgens de overlevering zou Greensleeves gecomponeerd zijn door Hendrik VIII voor zijn geliefde, de toekomstige koningin Anne Boleyn. Andere bronnen beweren dan weer dat het al veel vroeger geschreven is en dat Lady Greensleeves eerder een verwijzing is naar de jongedames van lichte zeden dan een échte lady. In tegenstelling tot de huidige, eerder lieflijke versies werd er in de vroegere Middeleeuwen vrij wild op gedanst. De verfijnde variant in romanescastijl die we nu kennen is toegeschreven aan componist en luitist John Dowland (1562-1626).

Een bijzonder mooie versie van Greensleeves is van de hand van Sir Ralph Vaughan Williams. Zo’n 100 jaar geleden bewerkte hij de traditional tot een fantasia voor orkest, voor zijn opera Sir John in Love.

Midden in de 20e eeuw werd Greensleeves natuurlijk ook een jazzstandard, met schitterende uitvoeringen van onder meer Coleman Hawkins en John Coltrane: hetzelfde nummer, met telkens de saxofoon in de hoofdrol, maar toch heel anders van sfeer. Waar Hawkins nog kort bij het origineel blijft, kiest Coltrane voor een veel vrijere interpretatie. Luister even zelf.

Later verschijnen er nog tientallen versies. Voor mij springen die van Oscar Peterson en vooral Leonard Cohen eruit, met zijn zo typerende stemgeluid. Hij ontdoet het nummer van zijn lieflijkheid – in melodie en in tekst – en geeft het een rauw kantje mee. Absoluut ‘New skin for the old ceremony’ en op een vreemde manier verfrissend.

(sh)

1 reactie

  1. Mijn favoriete versie die van Oscar Peterson Trio. Prachtig.
    En de jonge gitarist wens ik veel volharding toe. Hij zal er later heel blij mee zijn.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.