Joni en het sissen van zomergazons

Ik kreeg dit onderwerp zomaar  in de schoot geworpen toen de laatste lener van de dag plots zei dat hij Joni Mitchell maar niets vond.  Vroeger zou ik hem luttele ogenblikken na het uitspreken van deze fatale woorden onder valse beloftes vol gerechtelijk vervolgbare frivoliteiten naar de derde verdieping hebben gelokt om hem vervolgens breed glimlachend over de balustrade te kieperen. Nu denk ik: ach, wat sneu – een waardeloos woord voor dito misdaad.

“En jij?”, vroeg hij, op zoek naar bevestiging. Met een scheutje olijfolie en wat zeste van limoen at ik mijn repliek op en liet een stilte vallen als een hellend vlak waar je makkelijk van afglijdt.  Ik keek langs hem heen, zei uiteindelijk iets pragmatisch over het weer, noemde enkele statistische cijfers ivm corona, vertelde dat het DNA van de mens voor 50% overeenstemt met dat van een banaan, gooide nog enkele nietszeggende weetjes als tweedehands confetti in de lucht en zag hem langzaam afglijden.  Kiezen voor een geweldloze oplossing is so much more fun.

In the case of pure talent Joni went to the top of the ladder and found two more steps that no one knew where there‘.  Zo denk ik er precies over.  Vrees niet, ik ga haar meer dan een halve eeuw durende carrière niet in deze blog persen.  Trouwens, wat je zelf ontdekt blijft je langer bij, geeft meer voldoening, en dit is er eentje die je zelf moet binnen doen.  Beschouw dit dus enkel als een duwtje in de juiste richting en laten we beginnen bij een sissend gazon.

Herbie Hancock, Wayne Shorter, Pat Metheny, Peter Erskine … heel wat top-jazzmuzikanten leverden maar al te graag een bijdrage. Hier speelt saxofonist Michael Brecker een solo op het scherp van de snee, maar wordt desondanks overrompeld door een buitenaardse Jaco Pastorius (check op het eind het korte oogcontact tussen beide muzikanten. MB baalt als een stekker, Jaco is zich van geen kwaad bewust).  En Joni, Joni staat gewoon twee trapjes hoger.

Ik wist zeker dat ik zou kiezen voor ‘Trouble man’ van Marvin Gaye als cover door Joni, maar tijdens dit schrijven ontdekte ik deze magistrale ‘Summertime’ -versie die zich heeeeel langzaam comfortabel onder je huid nestelt.

Ik zou nog heel veel willen laten horen en zien, maar kiezen is – zelfs bij foltering – echt onmogelijk, wat maakt dat ik geen idee heb hoe ik moet eindigen en dat ga ik dan ook maar niet doen……………………………….
(as)
Het is veel sterker dan mezelf dus …….  klik hier en hier, en nu we toch weer bezig zijn hier en hier en deze hier ook en…..

 

1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.