Covered in Brass

‘Militante fanfare brengt covers met een boodschap’. Als we het kort willen houden, is het daarmee gezegd. Maar dan zouden we het New Yorkse collectief Brass Against toch echt te kort doen. De band ontstond zowat drie jaar geleden – niet toevallig iets nadat Donald Trump tegen alle verwachtingen in de 45ste president van de Verenigde Staten werd – en werd al snel een sensatie op Youtube.

En wie muziek en protest in één adem noemt, komt al snel uit bij Rage Against the Machine, de band uit LA die begin jaren 90 rock en rap vermengt tot kolkende, opzwepende nummers met niet mis te verstane boodschappen. Waarom RATM ook nu nog relevant is, lees je hier.

“It has to start somewhere, it has to start sometime. What better place than here, what better time than now?”

Deze zinsnede uit Guerilla Radio indachtig, covert Brass Against aanvankelijk dan ook enkel nummers van Rage Against The Machine. Met een energie en een boosheid die niet moeten onderdoen voor Zack de la Rocha en de zijnen, brengen ze brassbandversies van Killing in the name of en Know your Enemy. Omdat ze het niet meer kunnen aanzien. Omdat het hoog tijd is om iets te doen. En omdat je met muziek dingen kan veranderen of op zijn minst mensen kan wakker  schudden. Dat wist ook die andere protestzanger, Bob Dylan al.

Later breidden ze hun repertoire uit met songs van onder andere Living Colour en Public Enemy én wagen ze zich aan Black Sabbath, Pantera en Tool. De nummers die ze brengen zijn niet zomaar gekozen en allesbehalve vrijblijvend. In een wereld waarin populisten het voor het zeggen hebben en zelfcensuur de norm lijkt te worden is het ‘time to stand up against the Machine’.

Maar ook muzikaal zit het helemaal goed bij Brass Against. Elke cover is een prachtig uitgewerkt arrangement voor blazers, een staaltje vakmanschap dat het oorspronkelijke werk optilt en er iets unieks aan toevoegt. De krachtige zanglijnen van gastzangers als Sophia Urista en Samuel Hope trekken de lyrics naar voor en de tandem drum-gitaar klinkt – zoals ze zeggen – retestrak.

En nu zijn ze ook officieel geen coverband meer, maar stellen ze hun eerste eigen boreling voor, de EP Brass Against. Zoals te verwachten zijn Rage Against the Machine en Tool nooit veraf – Drop D all over the place, maar ach, er zijn ergere vergelijkingen. Het is gewoon nog wat zoeken naar een eigen geluid. Maar de durf is er en hun eigen composities blijven zeker overeind. Ze hebben diezelfde rauwe energie als de covers: strakke, aanzwellende riffs, mooi ingekleurd door de blazers en – vooral – de sax. En dan die stem! Stilzitten is onmogelijk. Check hieronder zeker Umbra.

(sh)

1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.