Klein contentement

“Het was verbazingwekkend hoeveel details hier op hetzelfde moment met elkaar hadden afgesproken om de optelsom van die perfectie te produceren: het zou niet zo soepel zijn gegaan met een ietwat rimpelig meer, en andere, gewiekstere insecten hadden de vlucht van de vogels kunnen compliceren, net zo goed als dat zonder de stilte van het suffe platteland elk geluidje verloren zou zijn gegaan, al was het nog zo prachtig. Geen enkel detail had echter verstek laten gaan, noch onderweg vertraging opgelopen, of het geloof verloren in zijn eigen minuscule onontbeerlijkheid. (…)”

DPS design & prepress studio

En dat was dan nog de vertaalde, Nederlandse versie. Hoe moeten die zinnen spinnen en ronken in hun originele, Italiaanse klankkleuren. Alessandro Baricco streelde mijn hypersensitieve ziel even, met dit fragment uit ‘De jonge bruid’. Ik keek op, en de Italiaanse auteur had niks overdreven. De avondzon brak fragiel door het raam van de woonkamer. Over de rand van de net gelezen en geleefde pagina tuurde ik naar mijn dromerige zoon, één zacht kussen verderop in de salonzetel.

Op de achtergrond tokkelde een gitaar. De snaren trilden mee op dezelfde frequentie als de haartjes op mijn arm, alsof ik mijn bas stemde, en met de flageolets zonder hoorbare zweving de natuurlijke boventoon aanraakte. Heidi Lenaerts, de mooiste stem van Stal, kondigde in Django het nummer af: David Linx, I walk alone, samen met bassist Michel Hatzigeorgiou. De optelsom van perfectie. “Golden is the sun.  Stay around until you find the secret of your joy.”

Een magisch moment – in mijn annus horribilis was dat alweer even geleden. Klein contentement, een flits van ondefinieerbaar geluk in zakformaat. Baricco leek een nieuwe vriend, die ik nog maar net daarvoor had leren kennen, en toch al vertrouwd in mijn living welkom was. Ik had de cover van Mr. Gwyn toevallig zien passeren op Facebook, als boekentip van een oud-collega. Dat vloeiende verhaal, over de act van het schrijven zelf, en hoe we in onze levens naar elkaar kijken, tikte als een eerste dominosteentje een klaterend reeksje tevredenheid in gang.

Ik ging verder googelen naar Linx, naar Hatzigeorgiou, en verdwaalde snel alweer in een virtueel wirwar van fijne straatjes op YouTube, waar flarden jazz opdoemden uit openstaande kroegdeuren – Dan Gharibian, Delvon Lamarr Organ Trio, Maceo Parker. “I walk alone late at night. And we’ll fall into place again, one moment.”

De hele plaat van Linx heet The wordsmith, trouwens. Onbreekbare woorden smeden in een gloed van vuur: wat een vak. Wat een onontbeerlijkheid.

(jac)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.