Every sha-la-la-la

Verveling en isolatie doen rare dingen met een mens. Op sociale media voelden we de afgelopen weken met zijn allen de urgente nood om elkaar te entertainen met de meest onwaarschijnlijke uitdagingen, quizzen en lijstjes. Gênante foto’s uit je kindertijd online zwieren. Onscherpe tekeningen met raadselachtige rekensommen van toverstokjes, gymschoenen, gloeilampen en olifanten op wandel naar de rivier – ik verzin niks. Of nog: de statistieken van je eigen trektochten, jog-rondjes of fietsritten op het web publiceren. In Genk maken we met dat laatste fenomeen overigens korte metten. C mij da!

bejaloo

En kijk: toch doen we (bijna) allemaal mee. Vooral de lijstjes met platen, boeken of kunstwerken met ‘impact’  – het non-woord van het jaar – gingen helemaal viraal. Niks mis mee. Ik kan trouwens niets anders zeggen, want ik liet me ook verleiden. Wat is de magie van zo’n lijst? Gokje: een mix van nostalgie, herkenning en voyeurisme (ik leg eerst mijn ziel bloot, dan jij ook!), met onderliggend altijd de eeuwige bestaansreden van Facebook en co: creëer de beste, meest interessante en cultureel-intellectueel verantwoorde versie van jezelf. Ook al zitten er in je platenbak LP’s van Nena (auf Deutsch, ganz geil), Simon & Garfunkel (El condor pasa, onovertroffen laxatief) of Amanda Lear (al X toen we nog allemaal M of V waren), we delen toch maar liever onze politiek correcte en melomanie-conforme keuzes. Plots blijken we allemaal jazz-kenners, draaien we dub van Linton Kwesi Johnson, en droppen we nonchalant nonsens als Einstürzende Neubauten (auch auf Deutsch, aber ganz grau). Fair enough!

Ach, ’t is gewoon plezant tijdverdrijf, grasduinen in je eigen en andermans krakende cassettes, verjaard vinyl en guilty pleasures op compacte schijfjes. En dan blijkt dat muziek de unieke kracht heeft om via geluidstrillingen verloren gewaande emoties, verborgen verledens en herinneringen heerlijk hard of pijnlijk scherp weer tot leven te wekken.

Thuis, in de jaren 70, stond eerst een bandrecorder – spoelen op fietswielgrootte – en later een uitstekende stereo-installatie. Als ik vandaag The Carpenters herontdek, dan rollen de tranen zo over mijn wangen – van geluk, van gemis. Ik flits terug naar een woonkamer met oranje gordijnen, een open haard, onbezorgd kindergeluk vol verwachting. It’s yesterday once more.

Als ik vandaag Neil Diamond tegenkom, dan ontwaar ik nog de geur van Lenco-cleaner op zwart vinyl, hoor ik het noodzakelijke kraakje op het exacte moment waarop de naald in de groef glijdt, en zwelgt mijn ziel in Beautiful Noise.

beautifulnoise

Ik ruik de hoes nog van War van U2 – die was van dikker karton dan de doorsnee platen, ruwer, zoals de kracht van de songs die mijn puberlijf deden rillen – de wereld moest bestormd worden.

220px-U2_War_album_cover

Aan mijn vingers kleeft weer de blauwe gel, onontbeerlijk om het new-wave kapsel van Jim Kerr te imiteren, met bles, licht opgeschoren aan de oren, zoals hij poseerde op de glittergouden hoes van New Gold Dream – een metafoor voor onzekere en donkere tienerjaren, troost uit Schotland.

New Gold Dream back cover

In mijn oren ruisen nog de naweeën van de orkaan die me wegblies bij de mondharmonica-intro van Thunder road, opener van Born to run, geleend uit de bibliotheek. The Boss wandelde zomaar binnen in de living, en ging nooit meer echt weg.

Born-to-run

Stilstaan is achteruitgaan, maar in dit tijdsslot hoeft dat niet eens negatief te zijn. Melancholie is een hardnekkig virus, en ik ben chronisch besmet…

Every sha-la-la-la Every wo-o-wo-o, still shines.
Every shing-a-ling-a-ling, that they’re startin’ to sing’s so fine.
It was songs of love that I would sing to then
And I’d memorize each word
Those old melodies still sound so good to me…

Richard Carpenter & John Bettis)

(jac)

2 reacties

  1. Simon & Garfunkel in je collectie hebben – iets om trots op te zijn! 🙂 Want ze hebben een miljoen songs beter dan El Condor Pasa. Om van het solowerk van Simon nog maar te zwijgen.
    WAR en BORN TO RUN: topnotch! Levensbelangrijke en -bepalende platen voor mij.
    Carpenters: heerlijk.

    Like

  2. Weet ik wel, Marc. Live in Central Park heb ik grijs gedraaid. En zelfs Nena vond ik bij momenten best wel goed… 😏 Amanda Lear heb ik ook echt, maar niet zelf gekocht. Weet niet meer waar die vandaan komt. Intrigerend, dat wel 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.