Trip down Memory Lane, Seattle

Schooljaar 1993 – 1994. Ik zie mijn 14-jarige ik nog zitten in de les Latijn van mevr. R. Twee Sarahs in de klas en doordat mevr. R. enigszins scheel keek wisten wij Sarahs nooit welke van de twee ze bedoelde. Hilariteit alom. Ik was geïnteresseerd in vanalles en nog wat – zolang het maar geen Grieks of Latijn was – en helemaal ‘into’ grunge: cassettes (!) met muziek van Nirvana, Soundgarden en Alice in Chains in mijn walkman, stickers van bands op mijn agenda en een heus Nirvana-plakboek in mijn boekentas – ik had net een hele doos oude OOR’s op het containerpark gevonden, halelujah!

Ik weet nog goed waarom Nirvana mij meteen zo aansprak: rauwe muziek, muzikaal gezien niet te ingewikkeld, maar wél goed. Ik herkende mezelf vaak in de teksten van Kurt Cobain, er droop een échtheid en tristesse vanaf die me diep raakten in mijn getroubleerde puberhart. Cobain was écht, trok zich geen ruk aan van wat anderen van hem (en zijn muziek) vonden. Kon ik dat ook maar.

I’m so happy because today
I’ve found my friends
They’re in my head
I’m so ugly, but that’s okay, ‘cause so are you
We’ve broken our mirrors
Sunday morning is everyday for all I care
And I’m not scared
Light my candles in a daze
‘Cause I’ve found god

Lithium – Nevermind (1991)

Op 5 april was het 25 jaar geleden dat Kurt Cobain zich,  verslagen door de wereld en zijn heroïneverslaving, een kogel door het hoofd schoot. Mijn wereld stond toen, in 1994, even stil.

Maar een mens vergeet, gaat verder en ontdekt nieuwe en andere muziek en ik moet eerlijk toegeven dat ik al heel lang niet meer naar Nirvana geluisterd had. Dat heb ik laatst, als een gepaste hommage aan mijn veel te vroeg overleden held én na het bekijken van deze fijne reportage wél nog eens gedaan – en het moet gezegd: de drie platen die ik toen grijs gedraaid heb en waarvan ik de teksten van achter naar voor kon meebrullen, zijn na 25 jaar nog steeds goed. En ja, ik kan nog steeds meezingen, zij het met hier en daar een ‘lapsus’.

Luister en kijk vooral zelf nog eens, en maak even tijd voor een trip ‘down memory lane’.

(sh)

Advertenties

2 reacties

  1. Mooi om je verhaal te lezen. Ik was al te oud om nog te dwepen met Kurt & co. Maar ik begrijp de impact. Ik hoef maar aan Ian Curtis – Joy Division te denken.

    Like

  2. En ik was wel geïnteresseerd In Latijn en Grieks. En in esthetica en geschiedenis en Engels en Frans. Daarna, tijdens mijn ‘working life’ werd het nooit meer zo leuk als toen. Forever 17.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.