Sinner’s day

13 April 1985 Limburghal : Spring festival. Een memorabele middag/avond/nacht was het, ach de dag nadien kon ik – om belachelijk voor de hand liggende redenen – me al heel wat details niet meer herinneren, maar het algemene gevoel was echt wel top.  Alles vloeide, het leek wel of ik beland was in Van Goghs schilderij “Sterrennacht“.  Terwijl ik ronddwaalde op kleurrijke gympies, een afgeschoten jeans en lang (bruin) haar, leek bijna iedereen in een zwart bad te zijn gedompeld: boots, outfit, piekhaar, oogschaduw,  lippenstift, sieraden, alles zwart. En ze dronken godbetert een mazoutje (maar dat laatste verzin ik waarschijnlijk). Op het programma o.a. de Genkse band Nervous Night Gang en als afsluiter The Sisters of Mercy, verscholen in de mist van een losgeslagen rookkanon. Heerlijk.

Nu 33 jaar later is er Sinner’s Day in de Limburghal, de jaarlijkse hoogmis van new wave en punk.  Als ik naar de line-up kijk word ik – denkend aan Danny ‘Vive la fête‘ Mommens aan de toog van het Manifesto, of aan het aantal keren dat ik  “What we all want” van Gang of Four draaide in The Tramps – wederom overvallen door het verleden. Nostalgie alom, maar één naam op de affiche ontsnapt daaraan, hij wandelt -met een kiezeltje in zijn schoen- door de decennia, altijd kwaliteit, altijd relevant, the man who didn’t sell out : John Cale.

De klassiek geschoolde Cale studeerde vanaf zijn zevende piano en viool, kreeg op voorwoord van Aaron Copeland een beurs om compositie te studeren, ontmoette Xenakis, Morton Feldman, John Cage en speelde samen met LaMonte Young in het experimentele The Dream Syndicate.  In 1965 ontmoette hij zijn tegenpool Lou Reed: The Velvet underground was geboren.  Twee platen lang hielden de ego’s het met elkaar uit.  In ’68 verliet John Cale de band en met zijn vertrek verandert het geluid en verdwijnt het experimentele, het dreigende – denk maar aan de aanhoudende monotone altviool in Heroin. Ook na de Velvet was er een muzikaal leven gevuld met hoogtepunten: het ingetogen ‘Paris 1919‘,  het rauwe ‘Honi soit‘, het wanhopige ‘Music for a new society‘, het op Dylan Thomas’ gedichten gebaseerde ‘Words for the dying‘ met kinderkoor en orkest.

In de jaren ’70 produceerde hij het debuut van o.a Patti Smith, The Stooges en Jonathan Richman & the Modern lovers en maakte een magistrale cover van ‘Heartbreak Hotel’ van Elvis Presley.

Sinner’s Day. Ja, alleen de titel al moet je daarheen lokken.  Absolutie verzekerd.

(as)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.