Ben Howard : No man is an island

Omdat hij dit jaar op vrijdag in ‘The Barn’ geprogrammeerd staat, dacht ik het Werchter festival als insteek te gebruiken om iets te posten over Ben Howard.  Maar om de een of andere reden heb ik nooit iets gehad met Werchter, wat maakte dat de zinnen die ik vormde stram en stijf aanvoelden, ze kreunden en kraakten, hadden duidelijk last van reumatische oprispingen. Schrijven is schrappen en dat is precies wat er gebeurde, al heet dat tegenwoordig kil en clean ‘deleten’ terwijl ‘schrappen’ het geworstel zoveel beter weergeeft. Dus nu doe ik het zo (ach, muizenissen van een scribent).

Zijn debuut ‘Every kingdom’ (2011) was een instant succes. BH prijkte al snel op de affiches van verschillende grote festivals. ‘Keep your head up’, ‘Only love’, ‘The wolves’ zijn perfecte meezingers, hebben  een zeker kampvuurgehalte, songeigenschappen waarbij ik normaal gezien een neiging tot kokhalzen moet onderdrukken. Maar BH komt er wat mij betreft mee weg. Hoe? Misschien heb ik een zwak voor linkshandigen, denk maar aan Jimi Hendrix, Toulouse-Lautrec, Franz Kafka of Karen De B. die op de lagere school haar hoofd zo mooi kon laten rusten op haar linkerarm. Misschien omdat ik beelden zie bij zinnen als ‘We slept like dogs down by the fire side’ uit het mooie ‘Old Pine’. Of omdat hij – in deze eclectische tijden – de uitstraling van een surfer perfect vermengt met die van een romantische troubadour uit lang vervlogen maar toch eeuwig durende tijden.  Maar waarschijnlijk gewoon omdat hij  prachtige liedjes schrijft als “Black flies”, met een verwijzing naar het aangrijpende gedicht ‘No man is an island’ van dichter/priester John Donne (1572-1631).

 

In 2014 verschijnt ‘I forgot where we were’, de toon is veranderd, de songs zijn  persoonlijker en donkerder geworden.  De elektrische gitaar doet meer zijn intrede, de stadionliedjes zijn verdwenen, tristesse voert de bovenhand.  Hoogtepunt is ‘End of the affair’.  Toen ik het voor de eerste keer bij Jools hoorde werd ik even weggeblazen, halverwege neemt het nummer een verrassende wending .

Amper een maand geleden verscheen ‘Noonday dream’.  De hoes geeft een indicatie van de sound op het album.  Melancholie, eenzaamheid, soundscapes, weids echoënde gitaren vol reverb.  BH is zoekende en dat hij daarbij de verwachtingen van sommige fans dwarsboomt, siert hem.

Deze tekst was voor zo’n 3/4 klaar, toen ik een oude vriend die ik zeker 10 jaar niet meer had gezien, tegen het lijf liep. Muziek liep/loopt als een gouden draad met kleurige linten en resonerende belletjes door onze vriendschap. Ik vroeg of hij nog regelmatig naar concerten ging. “Zelden”, antwoordde hij, “maar ik heb net tickets gekocht voor een concert in Vorst voor  – I kid you not – Ben Howard.

(as)

Advertenties

1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.