Close-up : Amenra

Niet zo heel lang geleden hoorde ik een festivalganger zijn mening geven over de passage van Amenra – Belgische sludgemetal op zijn best – op Graspop 2017. Hij vond het ‘eentonige, trage, saaie muziek’ en begreep in de verste verte niet waarom mensen hier vrijwillig naar gaan kijken/luisteren.

Om eerlijk te zijn kan ik hem daar wel enigszins in volgen: een zanger die zingt/schreeuwt alsof zijn been ter plekke geamputeerd wordt. Muziek die erg traag, repetitief en donker is, ontdaan van alle franjes. Thema’s als pijn, verlies, dood en verdriet. Om het helemaal af te maken staat de zanger ook nog eens met zijn rug naar het publiek, als toeschouwer bij zijn eigen muziek.

Waarom zou iemand hiervan kunnen genieten? Lees het hier.

In het metalwereldje is wat Amenra doet gewoon commerciële zelfmoord. Vernieuwing is in de metal soms een vies woord. Bands als Gojira en Amenra hebben het nu eenmaal moeilijker dan pakweg Sabaton, waarvan het succes al duidelijk was nog voor ze één noot gespeeld hadden. Als het aan Graspop ligt, is Bruce Dickinson binnen veertig jaar nog steeds het hoofdprogramma. Niks mis mee, maar af en toe een frisse wind mag wel. Hoewel we Amenra nu ook weer niet bepaald ‘fris’ kunnen noemen, natuurlijk.

Het zal deze band allemaal worst wezen. Frontman Colin H. van Eeckhout en zijn bende zwartjassen hebben na zes zwarte missen – elk album is een ‘Mass’, een mis in The Church of Ra –  wereldwijd een trouwe fanbase opgebouwd en een cultstatus verworven. Hoewel hun muziek lang niet voor iedereen verteerbaar is, is een concert zowat een metafysiche ervaring of, zoals ik ergens eens las: ‘its heaviness makes you lighter’.

Hoewel ze met hun muziek wellicht nooit de mainstream gaan bereiken – dat is ook allerminst de bedoeling! – is dit met stip dé Belgische metalsensatie van het moment. Getuige hiervan is het uitgebreide tourschema dat hen verder brengt dan eender welke Belgische metalband ooit wist te gaan. Concerten zijn in een mum van tijd uitverkocht, maar ik was er gelukkig bij in Hasselt (14.04) en in Keulen eergisteren. Een mokerslag van een concert. Ik ben er nog niet goed van.

Tegendraads, compromisloos, extreem koppig, maar vooral heel erg écht en recht uit het hart.

Zin in meer? Bekijk dan zeker deze documentaire van Vice/Noisey over frontman Colin H. van Eeckhout en zak op 17 augustus af naar Pukkelpop!

(sh)

1 reactie

  1. A Solitary Reign vind ik alvast heel mooi. Ik heb de docu van 22 minuten helemaal bekeken en vond het allemaal heel intrigerend. Een zeer oprechte muzikant ook. Het stuk waarbij hij op het festival die draailier(?) bespeelt, vond ik ook erg mooi. Dank voor dit mooie stukje!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.