Bob Dylan

Het zijn vijgen na Pasen, mosterd na de maaltijd, oude koeien diervriendelijk uit de gracht takelen en meer van dat, maar soit, hier gaan we. Enkele weken terug, in volle voorbereiding van de Dylan expo, stond ik bij een divers gezelschap en Dylan kwam ter sprake. “Niet dat ik zo’n connaisseur ben,  maar de Nobelprijs voor literatuur, das er toch grandioos over.” De spreker – een trendy uitziende dertiger – wrong zich in het gesprek.  In één zin toegeven dat je er niet al teveel van weet én ongenuanceerd een mening poneren, nou moe.  Toen Mister Trendy lichtjes voorover boog om zijn smartphone op te diepen, schoot me te binnen dat ik hem met één welgerichte uppercut kon vellen en er tegelijkertijd applaus mee zou oogsten. Niet dat ik onder alle omstandigheden tot het beschaafde soort behoor, maar het leek me leuker de gedachte neer te pennen dan ze effectief uit te voeren.

In bovenstaande paragraaf sijpelt mijn mening  allicht door, hoewel het allerminst mijn intentie is om Dylans literaire kwaliteiten te verdedigen.  Misschien moet niemand dat doen, laat de teksten voor zich spreken, laat ieder zich, zoals bij elke andere laurea(a)t(e), een mening vormen. ‘This is the land of the free’, zou Dylan neuzelen.

“She’s smelling sweet like the meadows where she was born
On midsummer’s eve, near the tower”

Kwestie van wat wind uit de zeilen te nemen van zij die denken dat het een dwaling is om Dylan de Nobelprijs voor literatuur te geven.

“I seen her on the stairs and I couldn’t help but follow
Follow her down past the fountain where they lifted her veil”

Kwestie van de overgebleven wind te reduceren tot een zucht.

“The empty rooms where her memory is protected
Where the angels’ voices whisper to the souls of previous times”

Kwestie van de zucht te definiëren als een ongemakkelijk gekuch.

“But Eden is burning, either getting ready for elimination
Or else your hearts must have the courage for the changing of the guards”

Het zou nu windstil moeten zijn

herfstbladeren vallen loodrecht naar beneden

wat er met sigarettenrook gebeurt weet ik niet

kan me ook geen barst schelen

dat het niet meer zo is als voorheen, staat vast

(as)

ps: De teksten komen uit één song, “Changing of the guards”, met dank aan Winy die mij wees op de schoonheid ervan.

 

Advertenties

1 reactie

  1. Mooi!

    Een van mijn favorieten komt uit Visions Of Joanna:
    ‘But Mona Lisa musta had the highway blues
    You can tell by the way she smiles’

    En ook uit dat nummer:
    ‘In the empty lot where the ladies play blindman’s bluff with the key chain
    And the all-night girls they whisper of escapades out on the “D” train’

    Wat een rijkdom aan taal, zeg ik dan, wat een schoonheid. En steeds dat tikkeltje mysterie. Je ben nooit helemaal zeker wat Dylan precies bedoelt.

    Wat een artiest. Voor mij dé artiest uit de 20e eeuw! Ik heb een heel leven nodig om zijn oeuvre te ‘behappen’. Ben al 33 jaar ermee bezig. Way to go!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.