Lemmy leeft

‘You romantic fool!’ Humor had hij wel, Lemmy Kilmister – vandaag dag op dag twee jaar wijlen, helaas. Met die quote opent hij de briljante rockumentary van Greg Olliver en Wes Orshoski uit 2010. De beginscène is meteen smullen. Lemmy, ontbloot bovenlijf, gamend in zijn zetel. Staat op, bakt frieten, stapt in zijn boots, duikt onder zijn zwarte hoed, en wandelt naar de radiostudio. Een dolenthousiaste interviewer vuurt een ellenlange intro af over de indrukwekkende carrière van Motörhead, 35 jaar vol topplaten, icoon. Lemmy: ‘You romantic fool’. Love him.

 

 

‘Icoon’ klopt overigens wel. Lemmy zelf, zijn band Motörhead, en het oerbeeld op ontelbare zwarte T-shirts: ook wie nog nooit één van hun platen onder de naald heeft gemikt (shame on you!), herkent meteen het beeld van de geketende monsterkop met slagtanden en een pinhelm. De toen nog piepjonge rocker die mij triggerde om naar Motörhead te luisteren, heet Roel Paulussen – Genks grofste gitarist (check www.genkeration.be!). Gigantische posters in de traphal, flightcase met stickers, pikzwarte Marshall-amp. Wellicht verzin ik een en ander met terugwerkende kracht, maar die impact dus.

 

203_logo

Lemmy bleek een topmuzikant. Met zijn eerste band Hawkwind blies hij al wat ruwe parels door de boxen, maar met Motörhead ijkte hij definitief de begrippen rock, hardrock en metal. In de biopic van Olliver & Orshoski brengen hele generaties muzikanten en bands hulde aan de man met de Rickenbacker-bas. Dave Grohl, Metallica, Slash, Stray Cats, een bont allegaartje, allemaal wild van het sympathiekste wrattenzwijn uit de rockgeschiedenis. Geen instrument dat sowieso al knort en bromt als de Rickenbacker, maar met Lemmy’s sound en vooral zijn speelstijl herdefinieerde hij de rol van de bas. Check in de docu zeker dit fragment (1:27:50): “Most players play something like this”, gevolgd door een hoempapa-basdeuntje en wat misprijzend gehobbel. De versterkers gaan open, de sound wordt overstuurd, en Lemmy ramt zijn powerchords over de snaren. Boem: da’s pas bas.

rs-222346-GettyImages-85516452

Lullen over Lemmy heeft weinig zin. Hoewel hij wel eens herleid wordt tot een personage, is hij erin geslaagd nooit een karikatuur te worden. Naast – en veel meer nog dan – de muzikale story, toont de docu de mens achter de mythe. Grappig, bescheiden, authentiek, gevoelig, intelligent. Dat hij met pakweg 1.000 vrouwen sliep, dat hij Duitse oorlogsmemorabilia verzamelde, dat hij urenlang met een whisky aan de one-armed bandit zat te spelen: allemaal waar. Maar kijk zeker ook eens naar het fragment waar hij, ongemakkelijk, zoals dat gaat met vaders en hun kroost, in gesprek gaat met zijn zoon. Een inkijk in zijn ziel. Beklijvend is een understatement.

Luister naar zijn muziek – want hij was Motörhead. Grijns met zijn heerlijke song-titels (Lemmy goes to the pub), voel de rillingen bij zijn geweldige solo’s (Stay clean, op het live-album No sleep ‘til Hammersmith), en brul mee met de wereldster die een supersong wijdde aan zijn kabelslepers, podiumbouwers en de rest van zijn entourage: We are the road crew.

“Don’ forget us, we are Motörhead and we play rock & f*ckin’ roll.” Lemmy leeft.

(jac)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.