Terence Davies : voer voor cinefielen

Vlak boven de horizon drijven wolken als reusachtige potvissen achteloos voorbij, bladeren dwarrelen als kleurrijk confetti op het gazon, ze bijeen harken is esthetisch onverantwoord. Laat de wind er maar mee spelen, laat de kat achter het raam gebiologeerd toekijken, laat de mist het achterliggende weiland geruisloos overmeesteren terwijl naakte bomen sidderen bij de eerste koude. De herfst is in het land en dus is het tijd voor een Terence Davies revival. Een mok hete thee, een suikerwafel, de slagregen die zo vriendelijk is om het raam te wassen, de perfecte setting om de in nostalgie gedrenkte films te savoureren.

Terence Davies (1945) verliet als 16-jarige de school om als klerk te gaan werken in Liverpool. 10 Jaar later trekt hij naar de drama school in Coventry met de ambitie om acteur of scenarist te worden, maar door een onverwachte speling van het lot wordt hij regisseur. Zijn compromisloze houding maakt het hem dikwijls moeilijk om de nodige fondsen te verzamelen, amper 7 speelfilms staan op zijn filmografie, 7 juweeltjes.  Terence Davies hoort in het rijtje van grootste regisseurs van wie de meeste mensen nog nooit gehoord hebben.  Met zijn twee eerste films over zijn harde kindertijd, zijn brutale vader en zijn liefde voor zijn moeder in het naoorlogse Liverpool, heeft hij zijn plaats veroverd in de Britse filmgeschiedenis. Geen rock ’n roll, maar de muziek van Rodgers and Hammerstein, Nat King Cole, Vera Lynn of Judy Garland dompelen de films onder in een melancholisch bad.  Hieronder “Taking a chance on love” van Vernon Duke.

Onderstaande beelden uit “The long day closes” (1992) zijn niet zoals een trailer  aan elkaar geplakt, het is een volledig fragment uit de film.  De camerabeweging, de weemoedige sfeer, de poëtische kijk op de dingen des levens met daar bovenop het prachtige “Ae fond kiss” – gezongen door Isobel Buchanan op tekst van Robert Burns – typeren het universum van Terence Davies. Een film vol muziek – ’35 pieces of music, many of them in their entirety ‘.

Na 11 jaar stilte komt fiftieschroniqueur Davies op de proppen met “The deep blue sea“(2011).  De film begint met een 11 minuten durende proloog, begeleid door Samuel Barbers vioolconcerto. Laat je hierdoor niet afschrikken, het is een met zorg gecomponeerd romantisch drama met een sterke vertolking van Rachel Weisz. Jo Stafford zingt “You belong to me”.

Als je nu zin hebt om je comfortabel in de sofa te nestelen,  half verschuilend onder een fleece dekentje met een Terence Davies schijfje in de speler, is mijn missie geslaagd.

(as)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.