Whole lotta love – 3 versies die je gehoord moet hebben

Zet het geluidsvolume à la ‘Spinal Tap’ op 11, zorg dat de persoon naast je op armlengte van je verwijderd is. Het knotsen van hoofden tijdens het headbangen draagt niet bij tot een intensere beleving.  Hou je aan deze twee simpele richtlijnen en optimaliseer zo de luisterervaring.  Het innemen van een amberkleurige vloeistof is optioneel, schaamteloos meezingen daarentegen verboden, dit is potverdorie geen karaokebar.

In 1962 neemt Muddy WatersYou need love” op, hij overdubbed de vocals op een instrumentaal stuk van Earl Hooker,  de tekst is van Willie Dixon.                          In 1966 neemt de Britse band The Small Faces  de song op als “You need loving”.  In 1969 neemt Led Zeppelin “Whole lotta love” op.  Over de gitaarriff – één van lekkerste riffs allertijden –  is er geen discussie, die is 100% van Jimmy PageRobert Plant zijn aandeel is minder duidelijk. De tekst verschilt nauwelijks van het origineel en de frasering doet wel erg denken aan die van zanger Steve Marriott van The Small Faces. De overeenkomst met “You need love” leidt in 1985 tot een rechtszaak. Sindsdien wordt Dixon vermeld bij de credits van “Whole lotta love”.  De grote winnaar is zonder enige twijfel de luisteraar.

Zoals ik in een vorige post al aangaf, als Prince een versie heeft van het nummer dat ik onder de aandacht wil brengen, staat hij zo goed als zeker in mijn lijstje.  Na nauwelijks 1 minuut roept hij “No format tonight”. Wat daarna volgt is puur speelplezier.  Voor wie er nog aan zou twijfelen, qua  inventiviteit, virtuositeit en techniciteit hoeft Prince niet onder te doen voor Jimmy Page.

Fasten your seatbelts, hier is tornado Beth Hart, een oerkracht, rock ’n roll pur sang. Ze verpersoonlijkt het DNA van het nummer met een overgave en urgentie die mij -in alle eerlijkheid – ontroert. Hier een ander fragment uit datzelfde concert 2004 Paradiso, Amsterdam.  Ik kan het niet verklaren, maar ergens doet het me denken aan het concert van Patti Smith in Rockpalast uit 1979.

Beetje nekpijn ?

Ach, voor wat hoort wat.

(as)

2 reacties

  1. Leuk stuk over een een fantastische song / riff. Graag wil ik nog eens benadrukken hoe belangrijk WILLIE DIXON is geweest voor de Chicagoblues. Als je ziet welke songs hij allemaal geschreven heeft, valt je broek bijna af van verbazing :-). Daarenboven was hij ook een geweldig bassist, zanger en pleitbezorger van Chess Records, die zoveel prachtige bluesplaatjes hebben uitgebracht. Ik ben zo een grote fan van Willie Dixon, voor mij is hij echt een key figure in de blues.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.