Kafka op het strand

Hoe belandt een 68-jarige Japanner die de laatste jaren steevast naar voren wordt geschoven als kandidaat-winnaar voor de Nobelprijs literatuur in hemelsnaam in onze muziekblog? Eerlijk, eigenlijk had ik een 22-jarige latin lover met een scheutje gel, een wolkje Dolce & Gabbana en een portie ‘ti amo ma non troppo’ voorzien, maar hij heeft op het laatste moment afgezegd. De gedachte aan een plan B vond ik maar niets, dus werd het improviseren en als jazzliefhebber zit dat me even gegoten als het latex pakje van …. maar we dwalen af.

Haruki Murakami. Doet de naam geen belletje rinkelen, dan is nu het moment aangebroken om het XL gat in uw cultuur te dichten. Geboren in ‘49 in Kyoto, opgegroeid in Kobe, studeert drama aan de Waseda universiteit in Tokyo, klust bij in een platenzaak en na zijn studies runt hij tussen ’74 en ’81 samen met zijn vrouw Yoko de Jazz bar “Peter Cat”In ’78 woont Murakami een baseball wedstrijd bij. Op het moment dat de Amerikaan Dave Hilton een dubbel slaat (geen idee wat dat betekent),  krijgt hij een openbaring. Hij realiseert zich dat hij een roman kan schrijven, gaat naar huis en begint die nacht te schrijven. Tien maanden later levert hij een manuscript in en wint prompt een prijs. De rest is geschiedenis, tenzij je met een XL gat zit.

Zijn privécollectie bevat zo eventjes 10.000 lp’s en Murakami’s boeken zitten boordevol muziek.

De openingszin van “De opwindvogelkronieken” luidt als volgt : Toen de telefoon ging, stond ik in de keuken voor een pan spaghetti, lekker meefluitend met de ouverture van Rossini’s “Diefachtige ekster”, wat volgens mij de ideale muziek is om spaghetti bij te koken”. Ik heb de proef op de som genomen. Bingo, pasta koken zal nooit meer hetzelfde zijn.

In zijn prijswinnende debuut “Luister naar de wind” hoor je o.a. “Rainy night in Georgia” van Brook Benton, “California girls” van de Beach Boys, het 3de pianoconcerto van Van Beethoven, Miles Davis, Elvis Presley met “Return to sender“, Joni Mitchell met “Woodstock” en vele vele anderen.

Norwegian wood” verwijst uiteraard naar The Beatles. Maar laat me even opsommen welke namen en muziekjes de revue passeren : Billy Joel, Henry Mancini, Ravel,  Johannes Brahms, Monk, Mozart, Bach, Miles Davis, The Doors, Bud Powell, CCR, Stevie Wonder, Blood, Sweat & Tears, Mahler, Simon & Garfunkel, Dylan, Cream, Sakamoto, Jobim, The Stones, enz enz…. Als muziekliefhebber, met YouTube op ellebooglengte, is het een waar festijn.

De week na de publicatie van “1Q84” waarin “Sinfonietta” van L. Janacek veelvuldig wordt vermeld, verkocht de CD evenveel exemplaren (6000!) als in de 20 jaar voordien.

Het boek “De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren” verwijst naar de pianocyclus “Annees de pèlerinage” van F. Liszt.

Zijn meest recente boek “Absolutely on music” is een weergave van zijn gesprekken met de wereldvermaarde dirigent Seiji Ozawa.  Als Murakami vraagt hoe het was om als eerste Aziaat ooit een toppositie te verwerven in een bij uitstek westers genre, bekent Ozawa in 1980 drie achtereenvolgende avonden te zijn uitgefloten in de Scala in Milaan, toen hij daar Puccini’s operadrama Tosca dirigeerde, met Luciano Pavarotti in de hoofdrol. ‘Italianen konden een Aziatische dirigent in Tosca gewoon niet accepteren‘, aldus Ozawa.

De muziek zit niet alleen in de bovenstaande boeken, maar in al zijn boeken.  Een heel fijn overzicht vind je hier.

Om af te sluiten een fragment uit “Kafka op het strand“:

In dit kamertje, waar de tijd in een hoop bij elkaar lijkt te zijn gewaaid, vinden we een oude Sansui-stereo-installatie.  Zo te zien is het apparaat nog prima in orde, maar er is misschien wel vijfentwintig jaar overheen gegaan sinds het als het allernieuwste model uit de fabriek is gekomen.  Het is bedekt met een dun laagje wit stof.  Versterker, automatische platenwisselaar, Bookshelf speakers.  We vinden ook een verzameling oude lp’s.  Beatles, Rolling Stones, Beach Boys, Simon and Garfunkel, Stevie Wonder – allemaal muziek die in de jaren zestig populair was, alles bij elkaar ongeveer dertig platen.  Ik haal er een paar uit hun hoezen.  Ze moeten zorgvuldig behandeld zijn, want ik zie nauwelijks een krasje.  Schimmel staat er ook niet op.”

Op het ritme van pop, jazz en klassiek dringt Murakami’s verbeelding door in de spleten en kieren van het dagelijkse leven en het gewone wordt plots wonderbaarlijk. Verplichte kost!!!

(as)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.