Mijn fotoversie van …

Zoals Marc ‘s morgens de dingen groet, zo groet ik elke morgen onze huisdieren Mingus, Ezikiel, Moby, Molly, Zita en sinds begin augustus, naar jaarlijkse gewoonte, de koeien die op het weiland, grenzend aan onze achtertuin, komen grazen.  Soms vallen dingen onverklaarbaar samen, je neemt foto’s van die gevlekte herkauwers wiens grote ogen je ziel roeren, de hoes van Atom heart mother springt uit een herinneringslade en twee dagen later zit je op je bankje in de tuin en leest in de Knack een artikel over Pink Floyd.  Je denkt: ‘da’s toeval’. Een week later wil je iets bloggen en zit je verlegen om een onderwerp, je kijkt door het raam, ziet die koeien, je scharrelt het oude tijdschrift op voor de feiten, wroet in je geheugen voor de personal touch, je kruipt met je ochtend-thee achter de laptop en tikt ‘Zoals Marc ’s morgens de dingen … ‘                                                                                                               De groepsnaam is geïnspireerd op twee bluesveteranen uit Georgia: Pink Anderson (r) en Floyd Council (l).  Ik wist dit al lang, maar voor het eerst zie ik er gezichten bij. Een wonderlijke combinatie.

Op 5/8/1967 verscheen The piper at the gates of dawn, het debuut van Pink Floyd. Vijftig jaar later wijdt het Victoria and Albert museum in Londen de tentoonstelling Their mortal remains aan de Britse band.

Azimuth co-ordinator: het eerste surround systeem voor live concerten. Pink Floyd was niet alleen de eerste groep die het in ‘67 gebruikte, het werd zelfs op hun verzoek ontworpen.

Vroeger – correctie, heel vroeger – had je in Shopping 1 een platenzaak ‘Cinderella’. De uitbater zuchtte ongetwijfeld als ik binnen stapte om uren te grasduinen. Na veel gekrab zonder jeuk koos ik, gezien mijn beperkt budget – een permanente zorg in die tijd, 3 lp’s en ging ermee naar de balie om ze te beluisteren, eentje ging mee naar huis.  Niet zo voor ‘The dark side …’.  Het is echt de enige lp waarvan ik me precies kan herinneren wanneer ik hem voor het eerst hoorde. De maagdelijke beluistering gebeurde op mijn kamertje in het ouderlijk huis. Ik had een platenspeler, zo ’n primitief modelletje, vlak naast mijn bed. Naald in de groef, plat op mijn rug, ogen gesloten, onze hartslag één.

“Time” gaat over hoe snel de tijd wel niet gaat, de verloren jeugd en de kortstondigheid van het bestaan. Aan dat laatste denk ik niet, ik onthoud eerder ‘a thing of beauty is a joy forever’.

Van ‘The dark side of the moon’ gaan er nog steeds wekelijks 7000 exemplaren over de toonbank.

(as)

1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.