Close up : Fiona Apple

Dat ik close up met een zangeres zou beginnen staat in de sterren geschreven. Als je bij heldere hemel naar boven kijkt ergens tussen Cassiopeia ( W ) en de grote beer (de steelpan) staat het in cursief. Vind je het niet dan biedt het uitzicht op de sterrenhemel instant troost.                                                              De in NYC geboren Amerikaanse zangeres/componiste Fiona Apple wordt dit jaar veertig. Hoogtijd om haar terug onder de aandacht te plaatsen aangezien het alweer 5 jaar geleden is dat ze nog een solo cd uitbracht.

Live                                                                                                                                        is een goede graadmeter. Velen vallen in een rotvaart door de mand, sommige spartelen, andere doen een trucje dat je altijd en overal terug ziet. Nog andere zijn zoals ze zijn en hier wordt het interessant, dan stuit men op iets dat waardevoller is dan saffraan namelijk authenticiteit. In “Every single night” zingt ze “I just want to feel everything”. Zo staat ze ook op het podium, ze doorleeft elk woord, haar krachtige stem moet soms een weg banen tussen haar op elkaar geknelde kaken, de handen veelal gebald tot vuisten.

Cover                                                                                                                                    Ze is geen Joe Cocker die elk origineel deed verbleken als hij het coverde, maar ze komt aardig in de beurt.  I want you” van en hier ook mét Elvis Costello is één van de betere versies.  “Jolene” van Dolly Parton, ik ken de song al een eeuwigheid, misschien heeft het al die tijd aan mij gelegen, maar bij haar versie drong het pas tot mij door hoe hartverscheurend de tekst eigenlijk is.  Haar ‘I just want to feel everything’ attitude sijpelt binnen in elke song en verleent het een urgentie die fascineert.                                                                                       Op het eind van “When I get low, I get high” heb je ongetwijfeld een glimlach ten zuiden van je neus.  Indien je mondhoeken niet opkrullen herbekijk en beluister het wanneer de botox is uitgewerkt.

Intiem                                                                                                                              Een vogel in een kooi die fluit, iemand komt onhandig de kamer binnen, straatgeluiden die als verdwaalde mistflarden binnendrijven en bij momenten kan ze nauwelijks haar lach onderdrukken, maar ze blijft in-de-song.

Interview                                                                                                                      Tidal (1996), When the pawn (1999), Extraordinary machine (2005), The idler wheel (2012).  4 cd’s en we zijn ondertussen 21 jaar verder. Overproductief is ze niet,  in dit interview geeft ze deels een verklaring. De als droge rivierbedding vermomde interviewer moet je erbij nemen.

Video                                                                                                                                 clips van o.a “Fast as you can”, “Across the universe”en “Limp” werden door niemand minder dan Paul Thomas Anderson geregisseerd, op zijn filmografie vind je o.m. “Boogie Nights”, “There will be blood” en “The master”.

tot slot een Jazzstandard                                                                                                “Why try to change me now” van Cy Coleman.  Geweldige tekst, Dave Palmer is super op de piano, verder geen commentaar of toch : als dit je niet overtuigd is gaan frisbeeën misschien meer iets voor jou.

(as)

Advertenties

1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s