Jazz Middelheim

In 1911 werd Park den Brandt geopend. De tuin voor het kasteel ontvangt je met het dartelende beeld van “De dansende nimfen”. Achter het kasteel ligt een park in Engelse landschapsstijl en daar vindt – inmiddels de 36ste editie – het Jazz Middelheim festival plaats. Is een mooiere locatie denkbaar, dacht het niet.

Drummer Mark Guiliana, vorig jaar nog te horen op ‘Blackstar’ de laatste cd van wijlen David Bowie, geeft deze namiddag om 15u30 samen met zijn jazz quartet de aftrap.  Mooie namen als Joshua Redman, Bill Frisell, Randy Weston, Tony Allen vullen samen met anderen het steeds goed uitgebalanceerde programma van Middelheim.  Zondagavond is Van Morrison de afsluiter. ‘Van the man’, geen simpele jongen, in 2010 op Blues Peer was ik getuige van een oorverdovend fluitconcert nadat op zijn bevel de tapkraan werd dichtgedraaid.  De gemoederen bedaarden pas toen de bars weer voor open werden verklaard.  Een Ier met sterallures wou zich tussen de Belg en zijn pintje positioneren, fout fout fout.  Morrison en jazz? hoor ik je denken, inderdaad ook ik zie weinig overeenkomsten, behalve dat ene magistrale album uit 1968 “Astral weeks”.

Maar we zitten in Middelheim, niets dan goede herinneringen. Hoogtepunt : Wayne Shorter (2010).  Dieptepunt : ik zou me voor de kop kunnen slaan – en ja ik weet dat velen me hiermee willen assisteren – ik heb ‘Toots’, ondanks de vele herkansingen, nooit gezien.   Er is ook nog het Scofield concert (2003). In de vooravond werd duidelijk dat zijn band in New York vastzat vanwege een grote stroompanne. In allerijl werden 2 vervangers opgetrommeld John Pattitucci (bas) en Peter Erskine (drums), jazzliefhebbers begrijpen de van oor tot oor glimlach op mijn gezicht. In het mailtje dat ik verstuurde naar een vriend die op het laatste moment had afgebeld omschreef ik het als “het concert van het decennium”, op 9 jaar na niet gelogen.

Er is slechts één muzikant die Jazz Middelheim kan vertegenwoordigen, Jean ‘Toots’ Thielemans, en we buigen – met z’n allen aub – lichtjes het hoofd.  Hij speelt hier – op 87 jarige leeftijd – een nummer van die andere grote Belg Jacques Brel “Ne me quitte pas”.  Een overbekend nummer en toch slaagt hij erin om een andere schoonheid, een andere breekbaarheid te vinden die je niet eerder hoorde. Grootse klasse!!! Neem er even de tijd voor, ga er bij zitten, kijk, luister en opnieuw en opnieuw en …..

Dat het goed zit met de Belgische jazz scene is een wijdverbreid geheim. Check zeker de afsluiter vanavond op de Club stage Jozef Dumoulin & The Red Hill Orchestra.  Neem er even de tijd voor, ga er bij zitten, kijk, luister en opnieuw en dat is voldoende.

(as)

 

Advertenties

2 reacties

  1. Fantastisch festival waar ik al jaren naar toe ga. Van Morrison is er zeker op zijn plaats, hij heeft in zijn oeuvre wel meer raakpunten van jazz. Doch hij is vooral een levende legende, die als hij op zijn best is – zoals enkele jaren geleden – onwaarschijnlijk goed is, legendarisch goed zelfs. Ik heb echter ook al mindere concerten van hem gezien, maar ook al vele hele goeie… Voor wie hem nog niet gezien heeft – niet twijfelen! 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s