Het tumult van de tijd

De Koningin Elisabethwedstrijd komt je misschien stilaan de oren uit, maar toch moet ik hier om 2 redenen nog iets over zeggen.

1. “Eind jaren dertig staat een jonge man – aanstormend componist, toegewijde huisvader – met een ingepakt koffertje bij de lift van een flatgebouw in Leningrad. Hij wacht er de hele nacht, nachtenlang, in de overtuiging dat hij opgepakt zal worden en afgevoerd naar het Grote Huis. Geen enkele beroemdheid die hij in de afgelopen tien jaar heeft ontmoet, kan hem nu helpen. En weinig mensen die naar het Grote Huis worden afgevoerd, komen ooit terug.” 

Deze tekst staat op de achterflap van ‘Het tumult van de tijd‘, een fictieve biografie van Julian Barnes over – de jonge man in kwestie – Dmitri Sjostakovitsj.  Ik heb thuis sinds enkele jaren een schriftje liggen waarin per jaar staat naar welke voorstellingen, optredens en tentoonstellingen ik ben geweest en ook welke boeken ik heb gelezen.  Het is puur een opsomming – soms staat er een sterretje bij, noem het maar een waarderingsquotering – verder niets.  Het is een poging om wat orde te scheppen en het overzicht te bewaren omdat ik soms niet weet of ik het nu 2 of 5 jaar geleden heb gelezen.  De premisse van tijd als een rechte lijn voorwaarts is niet echt aan mij besteed, ik zie het eerder als een diffuse vloeistof in een grote bowl waar volgorde ondergeschikt is aan onderlinge verbanden. En kijk, 2016, zesde gelezen boek van het jaar met 2 sterren: ‘Het tumult…’. Een boek dat tijdens het lezen en lang daarna aan je ribben blijft kleven. Aceton gaat niet helpen. Je draagt het gewoon met je mee, niet als ballast maar als een liefdevol ingepakt goudklompje (yep, het mysterie en de kracht van een goede roman!).

Ik heb de halve finale van de wedstrijd deels en de finaleweek volledig gevolgd.  Het celloconcerto nr. 1 in Es op. 107 van Sjostakovitsj heb ik dus 6 maal gezien en gehoord en ik kan je verzekeren, niet één was er teveel aan.  In tegenstelling tot de eminente gasten bij Katelijne Boon die op- en aanmerkingen maken over vingerzetting, partituurlezing en dies meer, ben ik een leek, een liefhebber.  Ik hoor, zoals Viviane Spanoghe het formuleert, de rode draad in een werk en mijn voorkeur is meer gebaseerd op buikgevoel en een beetje luisterervaring. Conclusie : het concerto is verplicht luistervoer.

Zaterdagnacht was er dan ook overduidelijk één winnaar: SJOSTAKOVITSJ. De Cello stond op een verdienstelijke tweede plaats en Klara uiteraard op de derde.

Vijf van de zes laureaten speelden het concerto van Dmitri – zo mag ik hem stilaan wel noemen, toch? Of laten we het maar bij Mr. Sjostakovitsj houden, het hoofd buigen en lichtjes door de knieën zakken (de pijnlijke steek in de rug neem je er met graagte bij).

Een selectie werken van en over Sjostakovitsj vind je in onze BIBLINK.

(as)

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.