Van bij ons

Nog 4 dagen en we weten wie de eerste Koningin Elisabethwedstrijd voor Cello wint. Wordt het de Amerikaan Brannon Cho? Of zullen we ons geld toch maar inzetten op de flamboyante Aurélien Pascal, de Fransman die gisteren zowaar een halve staande ovatie kreeg. We lopen op de feiten vooruit – er zijn nog 6 finalisten die zich van hun beste kant mogen laten zien – maar statistisch gezien is de kans groot dat een Fransman met de prijs gaat lopen. Ahum.

Ze komen uit alle windstreken, de 12 finalisten. En waar zitten dan de Belgische cellisten? In de jury of in het Klarapanel, zo blijkt. Toch ook allemaal kleppers van formaat hoor. We stellen er kort vier aan u voor.

Roel Dieltiens studeerde eerst zeven jaar piano alvorens op 15-jarige leeftijd met cello te beginnen. Dit bleek de juiste keuze te zijn. Tien jaar later is hij na briljante studies in het bezit van de hoogste diploma’s en academische onderscheidingen. Sindsdien bouwt hij een rijke muzikale loopbaan uit en zijn uitvoeringen worden vaak als referentie aangehaald. Hij is professor aan de Musikhochschule in Zürich, leraar aan het Lemmensinstituut in Leuven en een veelgevraagde gast op internationale festivals en masterclasses.

Wieland Kuijken behaalde een eerste prijs cello aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel, maar is daarnaast ook een virtuoos op de viola da gamba, een cello met meer snaren (5 tot 7) die onderhands wordt gestreken.
Wielands carrière startte met het Alarius Ensemble en het Ensemble Musiques Nouvelles. Zijn internationale carrière werd verder uitgebouwd met zijn twee broers Sigiswald en Barthold. Hij doceert gamba aan de conservatoria van Brussel en Den Haag en maakte hij deel uit van ontelbare jury’s van internationale wedstrijden oude muziek. Hij was medestichter van La Petite Bande en sinds 1987 cellist van het Kuijken Kwartet.

Ook de dames ontbreken niet. Denk maar aan France Springuel, die een indrukwekkend palmares heeft. Ze was nauwelijks 20 jaar toen ze internationale bekendheid kreeg als eerste Belgische laureate ooit in de Internationale Tsjaikovsky Wedstrijd in Moskou. Ze werd in 1983 tegelijk in Canada, Zwitserland, Frankrijk en België uitgeroepen tot ‘Soliste van het Jaar’.
France Springuel concerteerde met beroemde orkesten  in onder meer New York, Parijs en Amsterdam en trad op van Japan tot in Zuid-Amerika. Ze werd telkens weer geprezen omwille van haar ongeëvenaarde sonoriteit en expressievermogen en een weergaloze techniek. Ik ken haar vooral als celliste bij I Fiamminghi, het kamerorkest dat haar echtgenoot Rudolf Werthen in 1984 oprichtte en dat internationaal zeer gewaardeerd werd.

Een andere bekende Belgische celliste is Viviane Spanoghe. Sinds ze in 1980 laureate werd van het Tenuto-concours, trad ze op als soliste in binnen- en buitenland met befaamde dirigenten zoals Georges Octors, Lawrence Foster, Marco Guidarini en vele anderen.  Drie decennia lang vormde ze een algemeen gewaardeerd duo met pianist André De Groote, tot ver buiten onze grenzen bekend door hun memorabele concerten en plaatopnamen.
Ze deelde het podium met zowat alle vooraanstaande Belgische musici en met vele buitenlandse artiesten. Op dit moment is ze docente cello en kamermuziek aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel.

(pr)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.